Net gehoord dat Ursula Martinez haar fameuze strip/goochel-performance van You Tube geweerd is - tenminste alle filmpjes die tot het einde van de act liepen…
Schandalig is dat, en huppakee naar de hel en zo, al wie hier de humor niet van inziet. Als u het niet eerder zag, begin alvast te lachen en ga hier kijken:
www.justforlaughs.ca/videos/show/3494-la-clique-ursula-martinez
of iets completer
Indien dringend op zoek naar een fantastische nieuwe sitcom: Peep Show!
Een tip voor u! (en zeg nu niet dat het hier al twee jaar loopt op Canvas of Vitaya en dat ik het daar gemist heb)… De dvd-box van Channel 4´s Peep Show was in promotie op Amazon en ik heb hem ondertussen bekeken – heerlijke sitcom, maar je moet er aan wennen. Al was het maar omdat de acteurs en actrices altijd tegen de camera spelen. Je wordt er dus wel diep ingetrokken. Qua inhoud is het helemaal Men Behaving Badly, maar dan gebracht op de manier van The Office. Ook links naar Cold Feet maar dan toch met een duidelijke boodschap: voor mannen bestaat geen hoop. Dikwijls behoorlijk wrang en gênant. De twee hoofdrollen worden gespeeld door Mitchell en Webb, die daarvoor al een eigen serie hadden op Channel 4 waarover veel te doen was maar die heb ik voorlopig niet gezien. Mark en Jeremy zijn mannen in hun late twenties maar je kunt je net zo goed indenken dat ze vooraan de dertig zijn, dat lijkt me zelfs nog realistischer. Voor de rest ga ik weinig uitleg geven, als je dit leest kun je net zo goed even googelen of channel4.com bezoeken. Maar: een absolute aanrader!
De reeks loopt sinds 2003, de vierde serie is net uitgezonden en komt in de herfst uit op cd en er schijnt al een vijfde in de maak te zijn.
Niet zo grappig maar toch zeer te genieten als relaxte, ‘witty’ misdaadserie: Kingdom met Stephen Fry. De meeste Engelse tv-dvd’s hebben tegenwoordig Engelse ondertitels voor gehoorgestoorden en Amazon.co.uk is snel en niet duur… dus wat houdt u nog tegen?
Twaalf jaar geleden hoorde iemand bij de BBC van een boek dat Alan Plater aan het schrijven was. En dat zich prima naar een miniserie zou laten vertalen. Dat bleek allemaal nog te kloppen ook en Plater was niet te beroerd om tegelijkertijd met zijn roman-in-wording Oliver’s Travels ook een scenario met dezelfde titel te voltooien. Normaal gaat een schrijver zo ofwel een literaire ofwel een scenariële zelfmoord tegemoet maar Alan Plater is dan ook niet de beste. Als scenario’s, romans, verhalen en toneelstukken op dezelfde lijn zouden worden beoordeeld, is Plater wellicht één van de beste Britse nog levende schrijvers. Daarbij ga ik ervan uit dat hij nog leeft, hij is altijd zo’n typische ‘low profile northerner’ geweest en dan is dat verschil tussen leven en dood soms erg krap.
In de jaren zestig schreef hij Z Cars, een trendsettende politieserie, en tal van televisiefilms waarin hij latere sterren zoals John Thaw (de latere Inspector Morse) hun eerste glansrol op het lijf schreef. U zag waarschijnlijk enkele van zijn Dalziel & Pascoe afleveringen maar bent nu dus dringend aan Oliver’s Travels toe. Ik wou dat ik gezellig ouderwets kon beginnen met vertellen waarover het gaat maar daar schiet u weinig mee op. De zeer betreurde Alan Bates speelt Oliver, een docent in vergelijkende godsdienstwetenschappen die dol is op anagrammen en raadsels. Zijn lievelingsgrap is die over het paard dat zo graag op eieren wilde zitten. Er wordt in de serie aardig wat gedebatteerd over deze mop, maar niemand heeft het fatsoen ze te vertellen. Oliver wordt ontslagen aan een Welshe universiteit omdat zijn vak niet trendy genoeg is voor de nieuwe rector. Ineens heeft hij een zee van vrije tijd en hij besluit Aristoteles op te zoeken – niet de wijsgeer, wel de man die onder dat pseudoniem de uitdagende kruiswoordraadsels samenstelt voor Oliver’s favoriete krant. Met de hulp van een politieagente, gespeeld door Sinéad Cusack, komt hij er achter dat die kruiswoordridder ergens op de Orkneys een hutje heeft – een reeks haast mythische eilanden helemaal bovenaan Schotland. Omdat hij samen met de agente en passant een luguber misdaadcomplot aan het ontsluieren is, trekken die twee naar het noorden door Wales en Schotland, op zoek naar Aristoteles en naar de oplossing van een reeks immobiliën-moorden. Dat doen ze in een kanariegele Volkswagen break die inderdaad alleen geschikt lijkt om een grote gele streep mee te trekken door de kaart van Groot-Brittannië. Uitgewuifd door de bijna-ex van de agente, vergezeld van haar muffe zoon en achtervolgd door een man in het zwart, zoals het hoort.
U zou naar de serie kunnen kijken omdat de combinatie van humor en spanning met een koffer vol literaire en historische verwijzingen gewoonlijk een paar bochten mist, maar hier perfect klikt. Maar we gunnen u ook uw verborgen agenda. U reist graag? Kijk dan omdat u nergens beter kunt worden voorbereid op een reis door Wales en Schotland. De fotografie van Oliver’s Travels is fantastisch, of zoals Alan Plater zou zeggen: “Quite good.”
U houdt van jazz maar weet niet goed waar begonnen? Begin hier. Zoals alles van Plater is ook deze serie doorspekt met goede jazz en weetjes over jazz, en voor wie wel goed op de hoogte is van jazz, is het leuk om de verwijzingen te horen – immers alles in deze serie is opgevat als een raadseltje. Zelfs de soundtrack.
U citeert graag? Alan Plater weet als geen ander spreektaal en poëzie te verstrengelen. U mag dus gerust kijken met een blocnote en een balpen bij de hand. Verder wel uw bek houden, natuurlijk.
Kijk anders maar voor de sinistere Bill Paterson, de cameo van Mrs. Slocombe uit Wordt u al geholpen? of gewoon omdat geen enkele vrouw ter wereld er ooit zo goed heeft uit gezien als Sinéad Cusack in Oliver’s Travels. Of omdat u die Britten wel ziet zitten. Britser dan deze reeks vind je niet zo gauw, of het moeten eieren met spek en ontbijtworst zijn en dan zijn deze twee dvd’s beter voor uw cholesterol.
(Deze column verscheen in De Standaard op vrijdag 18 mei 2007)
Er is nogal wat te doen omtrent een trap die Jean-Marie Pfaff verkocht aan een zwarte tuinman op Barbados. Het zou een racistisch geïnspireerde schop zijn geweest volgens de enen, een normale reflex van een voormalige voetballer volgens de anderen. Er is in ieder geval erg veel om te doen en ik had er in zeven haasten al een begin van column over geschreven vanochtend. Nu hoor ik dat de reacties binnenstromen bij de kranten en dat er morgen nogal veel over in De Standaard zal staan… zonde dus dat ik daar zaterdag nog mee zou komen aandraven. Maar ook zonde van die column, vandaar dus:
Als een doelman een week lang de kranten haalt in verband met een welgemikte trap, dan gaat het negenennegentig kansen op honderd om een doelpunt dat hij niet heeft kunnen verhinderen. Iets te lang voor op een tegeltje, maar, u zal het ermee eens zijn, een uitspraak waartegen weinig in te brengen valt. Die ene kans op honderd moet dan wel van ver of dichtbij iets met Jean-Marie Pfaff te maken hebben. Tegelijk ex-doelman en niettemin de enige doelman die iedereen kent, tegelijk een man met het hart op de tong én op de juiste plaats, tegelijk hansworst en filosoof. Ook iemand die mensen die het in onze maatschappij niet gemakkelijk hebben een warm hart toedraagt, zoals blijkt uit zijn streven om zijn schoonkinderen van de straat te houden door ze in huis te nemen.
Mocht u het verhaal hebben gemist, dan hoop ik dat uw vakantie in Kazachstan is meegevallen, en breng ik u graag op de hoogte van de feiten. Jean-Marie Pfaff was ook met vakantie, zij het dan op Barbados, en verkocht daar een tuinman een trap voor zijn kont omdat die het voetbad aan het schrobben was, juist op het moment dat Pfaff daar zijn voeten een beurt wilde geven. Dat zijn geen manieren, daarover zijn we het wellicht allemaal eens en ‘de Jean-Marie’ verdient dan ook een gepaste straf in de lijn van een trap onder zijn eigen kont en zonder krullen naar bed. Maar er zijn er die zulk onnozel gedrag een diepere betekenis toedenken. De tuinman in kwestie is een zwart personeelslid van het luxehotel waar de Pfaffs verbleven en VTM heeft die scène zondagavond uitgezonden in kleur, en bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen hebben ze dat gezien. Daar heet het ineens dat wat Jean-Marie Pfaff deed typisch wangedrag was van een rijke blanke tegenover een arme zwarte en prompt ging een brief richting Brasschaat om de doelman op het matje te roepen en een andere naar Vilvoorde om VTM terecht te wijzen. Waarmee het centrum meteen een paar clichés op een rijtje zet. Eén: de tuinman was een zwarte en dus zal hij wel arm zijn, en de schop van Pfaff is fout omdat de tuinman zwart is en bijvoorbeeld niet omdat Pfaff een steenrijke toerist is en de tuinman een tuinman. Zulk een houding getuigt ook al niet van veel respect voor de getroffen tuinman. Voor mijn part was het de broer van de eigenaar van het hotel, dat had toch ook gekund, die nu eenmaal graag met zijn handen in de aarde zit, en voor zijn plezier het bloemenperk bij de voetendouche wat aan het bijknippen was. Maar het Centrum ziet het gebeurde en weet het meteen: had die tuinman daar niet zo stomweg zwart zitten te wezen, hij had nooit een schop van Pfaff gekregen.
Terwijl er hier zo veel heikele kwesties aan de orde zijn die duidelijk wijzen op bewuste of onbewuste discriminatie van mensen met een andere huidskleur, gaat uitgerekend de enige instantie die dat aan de kaak kan stellen zich een beetje belachelijk maken om de kranten te halen. Want, zo ging het verder, Jean-Marie Pfaff heeft een voorbeeldfunctie en “iemand die op televisie komt voor een miljoen kijkers zou beter twee keer nadenken”. Alweer twee keer de bal mis getrapt.
Ten eerste, en dit is toch niet onbelangrijk voor lezers met jonge kinderen: Jean-Marie Pfaff heeft géén voorbeeldfunctie. Jean-Marie Pfaff is een lieve, warme mens die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen – ongeacht haar oorsprong – en qua vader; schoonvader, echtgenoot en grootvader gooit hij waarschijnlijk hoge ogen, maar een voorbeeld mag hij nooit worden. Mocht iemand Jean-Marie Pfaff als voorbeeld nemen, dan moet die dringend tot de orde worden geroepen en tijdelijk uit de samenleving worden verwijderd tot hij tot betere inzichten is gekomen. Met iemand die zich spiegelt aan de Pfaffs, en zeker aan de Pfaffs zoals we hen kennen uit De Pfaffs, gaat het mis. Wie zich spiegelt aan Bumba uit Bumba zal het verder schoppen in onze maatschappij dan wie zich spiegelt aan een Pfaff.
Ten tweede, en dit is toch niet onbelangrijk voor VTM: als Jean-Marie Pfaff het type was geweest dat twee keer nadacht, dan hadden we De Pfaffs natuurlijk nooit gehad. Mocht het Centrum in de voorbije afleveringen van De Pfaffs een voorbeeld vinden van Jean-Marie die twee keer nadenkt, dan hebben ze daar vast de dvd’s met outtakes bekeken.
Heeft u gezien hoe die tuinman daar stond? Licht door zijn knieën voorovergebogen, zijn achterste ferm naar achteren gestoken? Ik weet niet of u wel eens een handleiding voor scenarioschrijven heeft gelezen of een fan bent van de films waar Jean-Marie Pfaffs graag naar mag kijken, maar ik wist ook wel waar die voet van Pfaff heen ging. En die trap was er vast ook gekomen als dat achterste vastzat aan een nog rijkere Amerikaanse hotelgast, en die stond dan zo omdat hij op zoek was naar zijn golfballetje in plaats van naar bladluis. Elkaar de broek aftrekken in het zwembad of op billen schoppen, dat lijkt me typisch haantjesgedrag van het genre dat ik mij in de coulissen van de Gumball Rally best kan voorstellen, en hoe lang duurt het nog eer we Pfaff in die rol te zien krijgen. Pas op, dit is geen pleidooi voor het schoppen van rijke stinkerds. Per slot van rekening zal je het altijd zien dat hij zich boos omdraait en dan blijkt het Snoop Dogg te zijn.
(bijna verschenen in De Standaard)
Bij de Fnac kreeg je al een hele tijd geen plastic zak meer. Allemaal goed en wel, ik vind dat een deugdelijk initiatief al heb ik een paar keer inwendig gevloekt toen ik daar binnenwipte en toch iets wilde kopen. Het gat in de ozonlaag mag toch niet integraal op de kap van impulse buyers worden geschoven.
Ik begon het gewoon te worden en deze middag ging ik op een drafje naar de Fnac om een boek te kopen, met een plastic zak van Base in mijn broekzak gevouwen. Aan de kassa bleek de Kyoto policy van Fnac ineens gewijzigd. Voor ik kans zag om de Base-zak tevoorschijn te halen, toverde de kassamevrouw een zakje van Fnac in zicht en hup, mijn boek zat er in. Het was een zak met een boodschap en wel deze: “Om het milieu te beschermen, ruilen we deze zak gratis om zodra u vindt dat hij versleten is.” Welnu, Fnac, ik vind dat hij versleten is. Ik was amper aan de tramhalte of de onderkant van de zak ritste in één fikse ruk open en mijn boek lag op de grond. Biologisch afbreekbaar, jawel, en dan nog binnen de vijf minuten na ingebruikname. Er staat ook een waarschuwing op, dat je geen kinderen met de zak laten spelen omwille van verstikkingsgevaar. Maar met mijn zak zullen weinig gezinsdrama’s in gang worden gezet. Enfin, u doet maar.
Ik heb me al een tijdje niet meer gemoeid maar probeer alsjeblieft eens de cartoons te pakken te krijgen van Darby Conley - “Get Fuzzy”. Het is de snelst groeiende humorstrip in de Verenigde Staten en alles draait rond de wat ‘dopey’ reclamejongen Rob ert Wilco, zijn maffe en veel te brave hond Satchel en Bucky, een Siamese kat met een rotkarakter. Hilarisch!
1. House M.D.
2. House M.D.
3. House M.D.
4. House M.D.
5. House M.D.
6. House M.D.
7. House M.D.
8. House M.D.
9. House M.D.
10. House M.D.
Ik weet niet of het normaal is dat
ik I Don’t Feel Like Dancing van Scissor Sisters de beste single vind van 2006, en Orphans van Tom Waits de beste cd?
Soit.
Vandaag, morgen, maandag… vrachtwagens vol Snoecks 2007 en Snoecks
Almanak 2007 rijden rond om alle boekhandels en krantenwinkels van boeken te voorzien. Ik ben er nogal blij mee, met editie 2007. Echt waar! Op www.snoecks.be kun je een voorsmaakje zien, in de winkels the real thing. Voor respectievelijk 12,50 euro en 4,00 euro kun je dat toch moeilijk laten liggen… maar ik wil mij niet moeien.
Vooral blij dat Julia Fullerton-Batten er in staat, nog op de valreep kunnen regelen - echt een tip. Verder: Banksy is geestig, natuurlijk. Diana Scheunemann was een bijzonder innemende vrouw om te interviewen. Albert Watson een fantastische mens, een sympathieke Schot. Je zou hem zo de machinekamer van de Enterprise toevertrouwen. Mis zijn tentoonstelling niet, vanaf januari in het Antwerpse Fotomuseum. Benieuwd wat mensen van die rare foto’s van Minkkinen zullen vinden. En van Fabrica - we tonen gelukkig iets anders dan de media die deze week over de tentoonstelling in Parijs berichten. Dat Mars-artikel… we hadden een ticket voor een Mars-reis moeten proberen te versieren. Moet toch te doen zijn? Mooie prijs voor een lezer/es!
Argentini is wat te gladjes, krijg ik te horen. Coigny wat te klassiek. Hegre wat te kinky. Scheunemann ongehoord natuurlijk. ‘t Blijft toch tot de verbeelding spreken, die ‘charmefotografie’.
Ik heb nog nooit moeten uitleggen waarom er landschappen in Snoecks staan. Of verhalen. Of dierenfoto’s. Of architectuur. Maar waarom er blote vrouwen en mannen in staan, dat vraagt mij elke dag wel iemand.
Jaja, echt waar. Ik kende die kerel vorig jaar niet eens en hij is 103 of zo. Een Schot die jarenlang in het Engelse theaterwezen heeft rondgelopen, een schitterende acteur met een wat harde kop die als jonge gast niet de juiste looks had, neem ik aan. Hij zat in The Singing Detective en zelfs in Shallow Grave maar ik herinner me hem daar niet eens in.
U moet hem zien in series als The Vice, Rebus of Messiah, waarin hij meestal flink getormenteerde flikken speelt, ik zou hieromtrent veel blabla kunnen verkopen maar dat is alleen maar tijdverlies voor u en mij. Wat geen tijdverlies is: dvd’s of uitzendingen bekijken van THE VICE, REBUS of MESSIAH. Doen!!!
Maar hou het stil.
