STADEUS cybert!

“Overheidscampagnes! Een leuk initiatief!” Dat is zo ongeveer de enige lulkoek die ik nog niet ben tegengekomen op een plakkaat naast de snelweg. Daar moet je de andere auto’s in de gaten houden, de kinderen op de achterbank onder de decibelgrens dwingen en luisteren naar de dingdong verkeersinformatie dingdong – niet de reclamepanelen waar je voorbijrijdt proberen te lezen.

Wie heeft het eigenlijk ooit in zijn hoofd gehaald dat die borden een verschil kunnen maken? Als een flitspaal snelle chauffeurs nog niet op de rem doet staan, waarom zou een grote affiche met daarop “Zware voet?” dat wel doen? Worden snelheidsduivels soms liever intellectueel uitgedaagd? Zou het dat zijn? Wie weet wat er achter zit. Ik ken iemand die regelmatig op snel rijden wordt betrapt. Die is al een paar keer haar rijbewijs kwijtgespeeld en ik weet uit goede bron dat de herstellingswerken aan het dak van het paleis grotendeels van haar boetes konden worden betaald. Die vervloekt zichzelf elke keer weer als het opnieuw gebeurt en denkt wellicht iedere ochtend eerst aan ‘misschien ietsje minder hard scheuren vandaag’. Ik kan me echt niet voorstellen dat ze op een mooie zomerdag de boodschap “Rij trager!” leest en prompt een snelheidsbegrenzer installeert die La Esterella speelt zodra je over de 70 gaat.

Vaak zijn die snelwegcampagnes niet eens stompzinnig gemaakt, maar is het gewoon stompzinnig dat ze er zijn. Meestal vragen de borden ons heel beleefd of we alstublieft het verkeersreglement niet zouden willen volgen. Dat is nogal protserig. Het verkeersreglement is bij uitstek het deel van de wetgeving waar niemand zich benadeeld door hoeft te volgen. Iedereen gelijk voor de wet is het motto van het verkeersreglement. Als u van rechts komt moet die grote dikke Bentley ook stoppen. Zelfs al rijdt u in een andere grote dikke Bentley. De verkeersregels respecteren klinkt saai en ruikt naar mottenballen, maar het leidt er wel toe dat het verkeer veiliger wordt. Voor wie dat nog geen goede reden vindt, schuilt er toch nog een flinke aanmoediging in het systeem van verkeersboetes. Erg simpel: hoe minder overtredingen je begaat, hoe meer je van je wedde overhoudt. Geniaal in zijn eenvoud. Iedereen kan dat verstaan.

Je kunt moeilijk blijven volhouden dat flinke boetes uitdelen bij het overtreden van het verkeersreglement een vorm van repressie is. Uiteindelijk verplicht je daarmee de mensen om zich veiliger te gedragen zodat anderen en zij zelf een grotere kans te maken om zonder kleerscheuren of deuken thuis te komen. Thuiskomen in één stuk, dat is een goede zaak. Zoiets hoort op goedkeurend gemompel te worden onthaald. Zelfs op de ledenavond van voetbalploeg FC De Vrienden Van Jean-Marie Dedecker moet enig instemmend geknik tot de mogelijkheden behoren.

Neen, die campagnes hoeven echt niet. Uiteindelijk informeren ze zelden of nooit. Wat er op staat is altijd een variant op “De verkeersregels! Probeer ze eens!” Bij misdrijven of misdaden doen we dat toch ook niet? Kunt u het zich voorstellen? Een billboard in een buitenwijk met de slogan: “Inbreken? Daar doen wij niet aan mee!” Waar houdt zoiets op? “Moord en doodslag: een slechte zet voor uw carrière!” of “Verkrachting? Doortje zegt foei!”

We mogen het niet, we weten dat we het niet mogen doen en als we het toch doen mogen we afdokken. Zoiets krijg je zelfs uitgelegd aan (vul zelf uw favoriete domoor in). Geef dat geld van die miljoenencampagnes liever aan de verkeersslachtoffers.

Dit gezegd zijnde, meneer de voorzitter, herinner ik u toch graag aan de goede toestand van het wegdek, mijn onbesproken staat van dienst, en de overzichtelijkheid van de weg op de plaats waar ik geflitst ben. Ik hoop dat u daarmee rekening wil houden bij het vellen van uw vonnis.

 

(column verschenen in De Standaard op zaterdag 26 juli 2008)

Als de indianen een wat strenger immigratiebeleid hadden gevoerd, dan was het nu niet zo’n puinhoop geweest in Amerika.

Kees van Kooten & Wim de Bie

Had the Indians maintained a stricter immigration policy, then America wouldn’t be in such a mess today.

Kees van Kooten & Wim de Bie

Er zijn van die mensen bij wie het uitkijken geblazen is zodra ze hun mond opendoen. Meestal hou je dan je hart vast omdat ze altijd wel iets zeggen dat ongepast, ordinair, beledigend of stom is. Voorbeelden daarvan geef ik niet maar u komt vanzelf op de goede weg als u een zin maakt waarin de woorden Hilton, manieren en Paris voorkomen.

 

 

Maar ene Michel uit Hasselt slaat alles. Als die zijn mond opendoet, steekt hij er rietjes in. Niet dat Michel zo’n watje is dat cola drinkt met twee of drie rietjes, omdat één rietje misschien wel verkeerde informatie over zijn status geeft. Neen, Michel blijft rietjes in zijn mond steken. Het ene na het andere. Tot hij met 266 rietjes in zijn mond zit en die bek zo klem raakt dat hij zelfs niet meer “Hier! Ik! Hier!” zou kunnen antwoorden als een fraai gevormde bloedmooie actrice de kamer zou enteren en uitroepen: “Ik ben Eva Longoria, die hete Latijns-Amerikaanse uit Desperate Housewives, en ik kan het moeilijk uitleggen maar ik verlang nu al een week of twee naar stomende seks met ene Michel uit Hasselt. Is die hier?”.

Dergelijk offer brengt een mens niet zomaar en de rietjesman doet het ook niet voor niets. Hij liet een deurwaarder opdraven die de rietjes moest tellen en vervolgens veel officieel papierwerk mocht verrichten om ervoor te zorgen dat Michels prestatie wordt opgetekend in de volgende editie van het Guinness Book of Records. Dat maakt alles nog moeilijker te snappen. Dat je ertoe in staat bent om in je vrije tijd te oefenen om je mond zo ver te rekken dat er 266 rietjes in passen, dat is één ding. Maar dat je ook nog wil dat anderen daar achter komen? Je zou toch denken dat dergelijk gedrag eerder past in het rijtje van winden laten in liften, masturberen, en vinden dat Without You beter wordt gezongen door Mariah Carey dan door Harry Nilsson – daar is niets mis mee, maar je praat er niet over aan tafel.

Het record van het eerste onnozele record in het Guinness Book of Records heeft Michel niet gebroken, want het boek staat er vol van: jongleren met kettingzagen, om het verst een speelkaart werpen, of het meeste bowlingballen op elkaar stapelen (zonder hechtingen!).

Het is op zo’n moment dat je de warme, diepe trailerstem mist van Paul Jambers die de enige juiste vraag zou stellen: recordbrekers, wie zijn ze, wat drijft hen, hebben zij vrienden?

Die recordbrekers hebben ook familie. Ik kan me voorstellen dat je op een dag opstaat en denkt: een Zwitser heeft 264 rietjes in zijn mond gestopt en is zo in het Guinness Book of Records geraakt. Ik wil beter doen! Maar hoe ga je daarmee om als liefhebbende echtgenote? Hoe moet het verder met de kinderen? In elk gezin steken skeletten in de kleerkast maar je wilt toch niet op de speelplaats hoeven uitleggen waarom je vader zich toelegt op de kunst van het zo veel mogelijk ballonnen doen springen in één minuut.

Ik denk altijd dat dergelijke recordpogingen een sluimerende oorzaak van veel leed zijn. Je leest wel eens over familiedrama’s. Dan heeft een vader pakweg een geweer gegrepen en daarmee vrouw en kinderen en de hond doodgeschoten en vervolgens geprobeerd om zelfmoord te plegen door zich herhaaldelijk met een zakje chips tegen het hoofd te slaan. De kranten staan dan vol met commentaren van lichtelijk in shock verkerende buren die altijd weer hetzelfde verhaal vertellen. “Hij was een opperbeste kerel, we hoorden nooit ruzie, het leek een heel gelukkig gezin, we hadden nooit gedacht dat hij ooit een geweer zou grijpen en daarmee vrouw en kinderen en de hond doodschieten.”Kijk eens na of een van ’s mans ouders niet in het Guinness Book of Records heeft gestaan, denk ik dan altijd. Want dat moet toch iets doen met een mens.

Niet in het gezin van de rietjesman, kennelijk. Die vertrouwde de pers toe dat iedereen in zijn gezin de recordbrekerskoorts te pakken heeft. En waarom zouden we hem niet geloven? Ik ga alvast niet in discussie met een man die 266 rietjes in zijn mond heeft. De zoon van de rietjesman houdt het Limburgs record muntstukken tussen de tenen steken (37) en de vrouw van de rietjesman wil het snelheidsrecord banaan eten verbreken. Rietjesman zelf wil nu het record jongleren met eieren doen sneuvelen en dat is maar goed ook, want opeten lukt toch niet met een scheur vol rietjes.

Het zal allemaal wel goedbedoeld zijn en onschuldig. Maar als er binnen een paar jaar in een leuke Limburgse woonwijk een lijk wordt gevonden dat is doorboord met 266 rietjes, hoop ik toch dat de een of andere pientere politiemens even gaat googelen op records. 

 

(verschenen in De Standaard op zaterdag 12 juli 2008)

Ik ben tot de constatering gekomen dat ’spanning’ voor mij is: eerst op het knopje drukken van de Senseo en dan pas het kopje er onder zetten.