STADEUS cybert!

“S.O.S. Piet” was ooit een werktitel voor 

…the Russel Brand way…

If I were Minister of the NHS, I would sort it out all at once. I’m sick of the moaning. People complaining: “I called an ambulance and it took half an hour for it to get there!” Yeah, because you live half an hour from the hospital! If you want them to be there quicker, move nearer, okay? “Casulaty is such a horrible place to be!” It is, yeah, ‘cause something horrible has happened to you. What’d you expect? Disneyland!?

Als ik Minister van Gezondheidszorg zou zijn, dan wist ik het wel. Het zou gauw uit zijn met al dat geklaag. Mensen die zeuren: “Ik belde een ambulance en het duurde een half uur eer die er was!” Ja, omdat je een half uur van het ziekenhuis woont! Als je er sneller wil zijn, ga dan dichter wonen. “In de spoed is het zo akelig…” Ja, omdat je net iets akeligs is overkomen, oké? Wat had je dan verwacht – Disneyland!?

Jack Dee

“Of course my present lack of faith is understandable, since your average parking meter makes more money a day than I do!”

“Natuurlijk verlies ik mijn geloof, een parkeermeter verdient gemiddeld meer per dag dan ik!”

Al Bundy in Married With Children

Met platen is het me niet gelukt. Toen de cd ook in mijn leven zijn intrede deed nam ik me voor om mijn favoriete vinylplaten te bewaren, en de platenspeler voorlopig niet weg te doen. Het was niet omdat er plots iets bestond als cd’s dat ik het tijdperk van vinyl als afgesloten zou beschouwen, en mijn oude platen als museumstukken. Een week later stond er een bloempot op het deksel van mijn pick-up. Een jaar later bleek dat geen enkele van mijn platen nog uit hun hoes waren geraakt. Ondertussen heb ik mijn platendraaier uitgeleend aan een vriend die wilde leren pottenbakken en nooit meer teruggezien. Fijn dat er mensen bestaan die platenspelers koesteren. Tof dat dj’s er nog altijd mee werken. Leuk dat er liefhebbers zijn van buizenversterkers. Maar aan mij is het niet besteed. Er zijn maar 24 uren in een dag. En volgens mij niet eens in alle dagen.

 

 

Met video’s is het net zo gelopen. Al die cassettes met televisieprogramma’s die ik ooit opnieuw zou bekijken… het kwam er al niet van toen er nog een videorecorder aan mijn televisietoestel gekoppeld was. De kans werd nog kleiner toen er een dvd-speler bovenop de videorecorder stond, en die was ingeplugd in plaats van bompa VHS. Nu de videorecorder ergens in een hobbybox met oud speelgoed zit, maak ik mezelf niets meer wijs.

Tijdens de nieuwjaarsrust heb ik er dan ook een punt van gemaakt om al die videocassettes naar het containerpark te brengen. Al zaten er wel bij waarvan ik de titel nog maar moest zien, of er speelde zich al een televisieherinnering af voor mijn ogen. Die cassette waarop ik tien jaar geleden delen had opgenomen van Comic Relief, bijvoorbeeld. Ik had 14 maart1997 op de sticker genoteerd. Mocht u er niet vertrouwd mee zijn: Comic Relief is een humormarathon op de Britse televisie die meestal tot diep in de nacht komieken en sketches ten tonele voert. Er kijkt ongelooflijk veel volk naar en het brengt waanzinnig veel geld op voor goede doelen in Groot-Brittannië en in de derde wereld. Haast iedereen die ervoor wordt gevraagd zegt ja en de lijst van internationale beroemdheden uit allerlei hoeken en kanten van de showbizz is bij elke editie van Comic Relief dan ook zeer de moeite. En ik wist nog precies welk moment van Comic Relief 1997 op mij het meeste indruk maakte. Een komiek was het niet, al deed zijn kapsel wat denken aan dat van Pipo de Clown. Het was Art Garfunkel die tussen al die grapjassen in even langskwam om Bridge overTroubled Water te zingen.

Nu ben ik nooit een fan van Simon and Garfunkel geweest. Af en toe stonden die twee minstens kniehoog in een zee van meligheid te emmeren, maar zo’n nummer als Bridge over Troubled Water, tja, dat mag ik toch wel graag horen. En die avond heb ik het op zijn best beleefd.

Art Garfunkel werd nauwelijks aangekondigd voor hij het podium opstapte, droeg vrijetijdskledij van iemand die duidelijk zijn vrije tijd niet gebruikt om kleren te kopen, en knikte vriendelijk maar wat verlegen naar het publiek in de zaal toen hij de microfoon bereikte. Geen idee hoe hij het klaarspeelde, maar in die paar seconden kreeg hij al die uitgelaten Engelsen, na uren vol oneliners en pointes, muisstil. Een pianist sloeg de eerste akkoorden van Bridge over Troubled Water aan, Garfunkel zette in en hij zat nog maar bij “weary, feeling small” toen ik al kippenvel kreeg. Alle bombast bleef achterwege, maar loepzuiver zong hij dat nummer alsof die keren daarvoor maar repetities waren geweest. Niemand in die hele lachgretige zaal gaf een kik tijdens dat lied, en toen het uit was barstte er een uitzinnig applaus los. Ik geloof dat ik thuis heb meegedaan. Opnieuw knikte die lange slungel, vriendelijk maar bedeesd, en hij stapte de coulissen in. Zelden zoiets moois live gezien. Ik ben nog altijd geen fan van Art Garfunkel, maar hij heeft me wel een kippenvelmoment bezorgd dat ik nooit vergeet.

Ik nam de video uit de doos en dacht: zonde dat ik dit zomaar weggooi zonder er nog eens naar te kijken. Tegelijk bekroop mij een vreemd gevoel. Was dat nu echt zo fantastisch als ik het me herinnerde? Was het allemaal precies zo verlopen zoals ik het beschreef? Of heeft dat moment in mijn hoofd zitten sudderen tot het zo onvergetelijk werd? Bijna had ik devideorecorder opnieuw ingeplugd. Maar het kon ook tegenvallen. Stel je voor: je bekijkt zoiets opnieuw en dan blijkt het toch tegen te vallen. Dan was ik wel een mooie herinnering kwijt. Zonde toch. Ik heb getwijfeld, dat wel. Maar dan stak ik de video opnieuw in de doos en ik heb de hele zwik ter recyclage aangeboden.

 

(verschenen in De Standaard van zaterdag 19 januari 2008)

 

    

 

 

 

 

Gezocht: vrijwilligers!

Gezocht: vrijwilligers!

Om per twee op zondagochtenden aan te bellen bij getuigen van Jehova, terwijl die nog in bed liggen of een bad nemen, om hen aan de hand van knullig vormgegeven en slecht gedrukte brochures uit te leggen dat god niet bestaat.
Proper voorkomen noodzakelijk.

I didn’t like the play, but then I saw it under adverse conditions. The curtain was up.

Ik vond het een slecht stuk, maar ik heb het dan ook in heel nare omstandigheden gezien. Het doek was op.

Groucho Marx

Misschien merkte u het al: hier woekert een nieuwe rubriek. De naam is “Kort van stuk” en ik neem me voor om daar zo veel mogelijk leuke oneliners of verwante grappen onder te posten. Meer moet dat niet zijn.
Soms van mij, meestal van anderen. Met bronvermelding dan, en als het kan met een link. Geen dank.

When I was kidnapped, my parents snapped into action immediately! They rented out my room.

Toen ik werd ontvoerd, schoten mijn ouders onmiddellijk in actie! Ze verhuurden mijn kamer.


Woody Allen