Mensen die iets te vaak en veel te lang op café zitten, weten meestal heel goed hoe het komt dat de wereld in moreel verval gesukkeld is. Heel dikwijls kunnen ze aan die oorzaken een indrukwekkende reeks sluitende oplossingen toevoegen. Gelukkig spreken ze al wat onduidelijker zodra het zover komt.
In Nederland bestaan die mensen ook maar er zijn er bij die ook een café bij de grootste tekenen van moreel verval rekenen. Die kunnen terecht bij de Bond tegen het Vloeken. Dat is een vereniging van mensen die heel erg tegen het vloeken zijn. Ze hebben dan ook ooit eens een prijs gewonnen voor verenigingen met een heldere naam. Ik kan nog wel een paar andere prijzen voorstellen die deze vereniging voor mijn part mag winnen, maar ik weet niet of ik dat kan zonder te vloeken. Nochtans, ik vloek niet veel. Gedomme neen. Ik heb mij ook nog nooit gestoord aan vloeken. Onze woordenschat is nu eenmaal bijzonder beperkt als het er op aan komt iets luid en duidelijk te verkondigen wanneer je net met een hamer op je duim hebt geslagen of achteruit tegen een paaltje bent gereden. Het gebruik van krachttermen is volkomen normaal en komt voor in de beste families. Televisiemakers komen uit de beste families. Dus wordt er ook wel eens gevloekt op televisie. En ieder jaar gaat de Bond tegen het Vloeken dat optellen. Ik vind dat een beetje onnozel. Ik ben bijvoorbeeld tegen hondendrollen op straat. Dat wil nog niet zeggen dat ik het nuttig vind om ze tijdens een door de lente en de zon aangemoedigde stadswandeling te tellen. Die lui zijn tegen het vloeken maar als je hun jaarlijks verslag leest, luisteren ze nochtans naar niets anders. Ze zijn tuk op turven.
Zo weten we nu officieel dat er in 2007 wekelijks 2.327 keer gevloekt of gescholden is op de Nederlandse tv. Dat is verdomd veel, dat besef ik ook wel. Dat was 8 procent meer dan in 2006 maar in 2006 werd er liefst 13 procent meer gevloekt dan in 2005 dus dat leidt tot een verbluffende conclusie: dat het compleet zinloos om te tellen hoeveel keer er op tv gevloekt wordt. Niet zinlozer dan te tellen hoeveel keer er asjemenou of tweeverdiener of ochtendspits wordt gezegd op televisie, maar zeker niet zinvoller. Als een personage grof uit de hoek moet komen, dan kun je moeilijk van de acteur verwachten dat hij zich bedient van een taal waaraan niemand aanstoot kan nemen. Als er een heetgebakerde racist wordt opgevoerd in een serie kun je die moeilijk zinnen in de mond leggen als ‘ze moesten al die mensen van een andere huidskleur en lui wier cultuur andere klemtonen legt dan de onze maar meteen over de grens zetten’. Dat zou even geloofwaardig zijn als een zachtmoedige en godsvruchtige zielenherder neerzetten die iedereen aanspreekt met schijtlaars of stom kalf. Dat snappen ze niet bij die Bond tegen het Vloeken. Dat kan ook niet want ze hebben het veel te druk met vloeken tellen om er ook nog eens over na te denken. Negentig jaar bestaat die Bond al, en hij is ooit opgericht omdat iemand vond dat sommige mensen gekwetst worden als ze iemand godverdomme of nondedju horen zeggen. Hadden ze in 1917 nu eens nagedacht over hoe je kan voorkomen dat mensen zich door zulke onnozelheden gekwetst voelen en daarvoor een stuk of wat handige sneltherapietjes hadden bedacht, dan leefden we vandaag in een betere wereld met alvast een paar honderdduizenden lange tenen minder. In plaats daarvan orakelen ze een kleine eeuw later dat god zich gekwetst voelt als zijn naam ijdel wordt gebruikt - toch een weinig respectvolle appreciatie van een opperwezen. Bovendien is vloeken wel de minst schadelijke van alle manieren waarop de naam van god dezer dagen wordt misbruikt.
Niemand weet hoe het precies zit met god en het hiernamaals, maar stel dat die van de Bond tegen het Vloeken het juist voor hebben en na hun levenseinde op sandalen voor god moeten verschijnen. Mijn kop eraf als die dan niet zegt, na het lezen van hun cv: “O, was u dat die ooit satanischeboodschappen hoorde op een plaat van K3? En stond u niet slogans tegen het vloekente roepen bij de ingang van voetbalstadions? Ach, van mij mag u best de hemel in. Maar ik ben bang dat u het er te leuk zal zult vinden. Dju toch!” En als daar dan een knipoog op volgt, een bulderlach en een woeste tik op de schouder van het Bondlid, dan bestaat god alweer een beetje meer.
(verschenen in De Standaard op zaterdag 24 mei 2008)
