STADEUS cybert!

Al die tijd heb ik ze met veel plezier en overgave geschreven, beste lezer, maar ik meld vandaag met enige weemoed in het hart dat dit mijn laatste column is in deze krant. Niet dat ik het beu ben. O neen, het liefste ging ik er nog jaren mee door. Maar ik ben de veertig voorbij, en een grote carrièresprong dringt zich op. Met het oog op een lucratieve toekomst en het verwerven van onfatsoenlijke hoge bedragen ter vergoeding van mijn beste ideeën, zet ik volgende week definitief de stap naar het televisiewezen. Ik ga nieuwe en originele formats bedenken voor reality tv programma’s. U begrijpt dat ik nog stil houd voor wie precies, want die Hollanders kunnen lastig doen over mollen.

 

U denkt misschien dat het verzinnen van dergelijke concepten gemakkelijk is, ordinair en laag bij de gronds. Wel, gemakkelijk is het nochtans niet. Alles lijkt al eens geprobeerd te zijn. Neem nu Dumped, een serie die liep op het Britse Channel Four, of Los Pichones, een programma van een Colombiaanse televisiezender.  

 

In Dumped werden elf vrijwilligers voor drie weken achtergelaten op een Londens stort en daar moesten ze overleven van het afval van alle andere inwoners van de Londense wijken bezuiden de Thames. De eerste nacht mochten ze nog in een container slapen maar nadien was er niets meer om ze van de duizend ton afval te scheiden. Na drie weken mochten de kandidaten die het zo lang had uitgehouden de pot verdelen. En dan bedoel ik niet hun zelfgemaakte composteerpot maar een pot van 30.000 pond sterling.

 

Los Pichones betekent zo veel als ‘duifjes’ en gooit het over een andere boeg. Het programma gaat tussen een tiental stellen die zich daarvoor hebben ingeschreven op zoek naar het koppel dat de goorste seks bedrijft. Kijkers mogen koppels wegstemmen die het te braaf en te discreet aanpakken. De hoofdprijs gaat naar het paar dat er onder meer in slaagt om zonder gène met elkaar van bil te gaan op een feest met vrienden en ook genoeglijk kan vrijen in een mesthoop.

 

Met zo’n scenario’s riskeert reality al gauw verwijten dat een en ander weinig subtiel te zijn en het is dan ook ten dele ter bescherming van de goede smaak dat ik word ingehuurd. Mijn eerste concept kan ik u zelfs al verklappen. Het komt nog voor de volgende zomer op de televisie en kandidaten kunnen zich inschrijven op een website waarvan de url maandag wordt bekendgemaakt. In alle bescheidenheid: het is een briljant idee. Wat zijn tegenwoordig populaire televisieprogramma’s? Kookprogramma’s! En reality tv, natuurlijk. Wel, het reeds als handelsmerk geregistreerde programma Ter tafel! combineert beide. Als u binnenkort affiches ziet waarop het woord tafel opduikt in hetzelfde lettertype dat door Nightmare on Elm Street is groot gemaakt, weet u waar u aan toe bent.

Even snel uitleggen wat u te zien krijgt. Tien mannen en vrouwen worden opgesloten in een stijlvol restaurant, waar zij bezoek krijgen van de beste chefs van het land. En die zullen voor ze koken. Pas op, niet zomaar volgens dat belegen schema van ontbijt, lunch en avondmaal – neen! De ene kok volgt de andere snel op zodat er om de paar uur een overheerlijk viergangenmenu – met passende wijnen - kan worden opgediend. We zijn er nog niet goed uit of slapen zal worden toegestaan of niet maar u begrijpt ongeveer waar we heen willen. Kijkers kunnen niemand wegstemmen, dat gedoe met sms’en is wat plat. De winnaar van Ter tafel! wordt als het ware gekozen door natuurlijke selectie. Wie als eerste naar het toilet moet, ligt eruit. Wie als tweede in hoge nood komt, wordt de tweede afvaller. Inderdaad, de deur van het toilet is tegelijk de deur waarlangs je de set en het programma als betreurde deelnemer verlaat.

De winnaar is degene die het ene menu na het andere verorbert – met passende wijnen – en toch het langst van allemaal kan wachten om naar de wc te gaan. Die wint dan het restaurant en mag de chefs later voor een stuk of wat privé-feestjes laten opdraven. Goed hé?

We zijn nu alleen koortsachtig op zoek naar een nicht die een subliem interieur kan ontwerpen en een goede sponsor voor de avondkledij. Want het moet smaakvol worden. Dat spreekt vanzelf.

 

(verschenen in De Standaard van zaterdag 22 september 2007)

Ik deed de deur open en voor mijn neus stonden twee Gentse flikken. Wie niet in Gent woont, ziet zoiets alleen op zondagavond op Eén, maar een Gentenaar kan op gelijk welk moment met the real thing worden geconfronteerd.

 

Laat ik maar meteen met het voornaamste beginnen: keurige, vriendelijke en sympathieke agenten. Niks mis mee, niets op aan te merken. Maar een onverwachte confrontatie met de politie blijft voor mij altijd een kleine beproeving. Hoe dat komt? Ik weet het niet. Ik ben redelijk gezagsgetrouw en pleeg haast nooit misdrijven. Ja, zelfs het verkeersreglement treed ik zelden met de voeten. Kortom, ik ben onschuldig. Ik heb niets gedaan, meester.

En toch, die deur zwaait open, daar staat al dat blauw, fel blinken die badges en nog voor ik de strepen heb kunnen tellen, breekt het angstzweet mij uit. Ik laat mij soms gemakkelijker meeslepen dan een Lada met een platte batterij. Hooguit een paar seconden scheiden mij van mijn arrestatie. Heb ik niet onbewust een kilogram cocaïne in de kattenbak verstopt? Heb ik in een onbewaakt moment dat leuke schilderij van de buren verdonkeremaand? Zit er geen bloed aan mijn vingers of op mijn kleren? Waarom heb ik trouwens ooit zo’n groot vleesmes gekocht? Daarvan kun je nooit zeggen dat het per ongeluk afging bij het poetsen! Ik kan me er op zulke momenten nog net van weerhouden om mijn polsen aan te reiken voor de handboeien, maar gelukkig val ik snel op mijn poten. Op mijn eigen manier deug ik namelijk nogal.

Maar goed, u wilt natuurlijk weten wat die twee flikken kwamen doen en dat komt goed uit want ik ging het net vertellen. Of ik een fiets had, wilden ze weten. Die had ik, maar ik dacht voor alle zekerheid toch even na of je daarvoor een vergunning moest hebben vooraleer ik trefzeker met ‘ja’ antwoordde. En of ik die vandaag nog op zijn plaats had zien staan? Dat had ik inderdaad. Dat wilden ze weten omdat ze net twee fietsendieven hadden betrapt die elk met een fiets aan de haal waren gegaan. Er zat overigens nog een groot kettingslot stevig rond de voorwielen. Hoe steel je zo’n fiets dan in ’s hemelsnaam, vroeg ik me hardop af. De langste agent deed het me voor en hield zijn rechterarm naar binnen gebogen over zijn schouder, alsof hij daar een gratis vat in evenwicht hield. ‘Ze liepen er zo mee op straat, het frame over hun schouder. De voorwielen droegen ze apart mee, samen met het droogrek waaraan ze allebei waren vastgemaakt.

Dat is ook waarom we het verdacht vonden’, verklaarde de kleinste. ‘Normaal zitten de twee wielen vast aan de fiets’, verduidelijkte de grote, ‘en als je al lang in het vak zit, let je op die dingen.’

Omdat er vermoedens waren dat de fietsen in ons appartementsgebouw uit de parkeergarage waren gejat, wilden de agenten weten of ik iemand kende in het gebouw die met een dure rode mountainbike reed. De omschrijving van de fiets deed bij mij niet meteen een belletje rinkelen, en ook de tweede gestolen fiets leek me niet van een bekende. De agenten knikten beleefd maar ik zag ook wel dat ik ze geen fluit vooruit had geholpen. De lange zuchtte: ‘Tja. Dan gaan we hier nog maar eens op enkele andere bellen drukken. Misschien dat we zo de eigenaar vinden.’

Terwijl hij op de lift af stapte zei de kleine nog: ‘Het is voor ons niet de gewone manier van werken. Gewoonlijk weten wij wel van wie een fiets is gestolen. En dan weten we niet wie de dief is of waar de fiets is. Nu is het omgekeerd. We hebben een dader en een fiets…’ ‘Maar geen slachtoffer’, zuchtte de lange, ‘het is ook altijd wat.,

Ik schonk ze mijn meest begripvolle blik tot de lift ‘ping’ zei en ik de deur durfde dicht te trekken. Hopelijk zijn de fietsen ondertussen bij hun eigenaars terechtgekomen. We hebben nog wat mooie zomerdagen tegoed.

 

(verschenen in De Standaard op zaterdag 8 september 2007)