STADEUS cybert!

Ik weet niet wat uw plannen zijn voor dit weekend, maar ik moet u alvast waarschuwen: op mij hoeft u niet te rekenen. Aangepord door Vogelbescherming Vlaanderen ga ik twee dagen lang mussen tellen.

Vorig weekend heb ik al geoefend. Want mussen tellen is geen sinecure. Het is zoiets als kleuters tellen tijdens de speeltijd. Je telt eerst de loslopende exemplaren voor je, en dan de rest die zich achter je ophoudt, maar daar zitten er altijd al enkele bij die gluiperig van plaats zijn verwisseld. Daarom leren opvoeders kleuters hoe ze in de rij moeten gaan staan en op de lange duur zelfs wat hun namen zijn.

 

Niet zo bij mussen. U mag dan enigszins autoritair zijn ingesteld en beschikken over een stem als een klok, maar als u denkt dat u gewoon hoeft op te staan en luidkeels alle mussen toe te spreken opdat ze voor u in de rij gaan staan tot u bent uitgeteld, dan moet u mij dringend laten weten waar u uw boterkoeken koopt.

 

Nochtans doen de vogelbeschermers alle moeite om ons duidelijk te maken dat het allemaal zo lastig niet is. Als u morgen zegt dat er 5 tot 10 mussen zijn, of meer dan 100, dan is het ook al lang goed. U hoeft niet eens het hele weekend te tellen, een kwartiertje na het ontbijt is ook al goed. De mannetjes tsjilpen dan bij het nest en de vrouwtjes hoor je niet want die zijn bezig met de jongen. Zo krijgt de tsjilpenteller snel een idee van het aantal broedplaatsen.

 

Dus de evolutie van het aantal mussen is wel belangrijk genoeg om een Nationaal Mussentelweekend te organiseren, maar nu ook weer niet zo belangrijk dat je echt moet gaan tellen. Die dubbelzinnigheid maakt mij erg zenuwachtig. Vorig jaar heb ik het helemaal fout gedaan. Ik stond drie uur in een stadstuintje met een notitieboekje achter mijn oor en een potlood in de hand en ik bakte er niets van. Tenminste, zo bleek toen ik later mijn mussenbestand vergeleek met het stadsgemiddelde in de krant. Ik had wel zes keer zoveel mussen geteld. Bovendien had ik ongevraagd twee eksters geteld, een duif, de kat van de buren, een gorilla en een pterosaurus. Voor de eerste drie soorten kreeg ik geen vergelijkingsmateriaal en de laatste twee wezen erop dat ergens iemand met de deuren open naar de dvd van King Kong had gekeken.

Deze keer wil ik het beter doen. Per slot van rekening worden mijn resultaten mee in rekening genomen om het gemiddelde te berekenen en heb ik het vorig jaar nogal mogen uitleggen van die pterosaurus. Maar ik zit een beetje verveeld met het huiselijke plaatje dat de vogelhoeders ophangen van een modern mussengezin. Is het niet al te rolbevestigend als we alleen die nestjes gaan tellen waar alles koek en uitgebroed ei is? Waar paps gezellig op de rand zit te tsjilpen terwijl moeder de donzen veertjes schoon plukt? Mussen moeten toch ook iets hebben met nieuwe gezinsvormen. Of wat doen we met de schuinsmarcherende mus die op zondagochtend in de dakgoot zit te fluiten maar wiens nest diverse tuinen verder in diepe eenzaamheid is ondergedompeld? Tel ik die mee of levert die strafpunten op? Het gaat om de broedplaatsen en die jongen groeien ook wel op als pa mus het ondertussen aanlegt met een kievit..

Maar goed, dat soort beslissingen laat ik graag over aan de vereniging zelve. Een telling hoeft geen moreel oordeel te impliceren. Blijft het grootste probleem: hoe hoor ik in hemelsnaam of er één mannetje aan het tsjilpen slaat, dan wel of de tuinherrie veroorzaakt wordt door verschillende mussen tegelijk? Het is niet alsof die vogels toonvast zijn en een melodie trouw blijven. Het is niet omdat je verschillende mussen bezig hoort, dat die spontaan een canon gaan vormen. Het is een beetje zoals met ringtones. Als ik een gsm hoor afgaan, weet ik ook nooit in welke richting ik moet kijken. En ik heb al dikwijls staan hallo?hallo?-en in mijn gsm omdat iemand anders in de straat net een oproep kreeg. 

Nu zult u zeggen dat ik met mijn ontoereikend gehoor misschien maar beter niet mee kan tellen maar daar wil ik al helemaal niet van horen. Iedereen mag meedoen, en dat betekent dat iedereen mag meedoen. Bovendien staat op de website van de vogeltellers dat het leuk is om te doen en ik wil ook wel eens een leuk weekend.

Dus heb ik mijn eigen maatregelen al genomen. Mijn vlindernetjes heb ik verstevigd. Als ik straks zo’n mus hoor tsjilpen, sla ik dat net er over en fluitmans verdwijnt meteen voor twee dagen in een geluiddichte koffer. Zo vergaat het ook de tweede en de derde. Enzovoort. Al wat ik dan nog moet doen, is zondagavond tellen hoeveel mussen er in mijn koffer liggen. Het zal kloppen als een bus. En dat doe ik allemaal gratis. Soms snap ik niet wie die medailles wél krijgt.

 

(verschenen in De Standaard op zaterdag 21 april 2007)

In Amerika gaan na de schietpartij op Virginia Tech weer (enkele) stemmen op om de vrijheid van wapendracht daar toch enigszins terug te schroeven. Tegenstanders daarvan argumenteren dat er misschien minder doden waren gevallen als enkele van de belaagde studenten gewapend waren geweest. Los daarvan is het ook niet ondenkbaar dat er minder doden waren gevallen als Cho Seung-hui niet zo gemakkelijk aan die geweren was geraakt. Maar dat is muggenziften, schijnt het.

 

 

Overal in het land duiken de blauwgele affiches met de slogan “Kinderen willen lopen, spelen, fietsen…” op. Dat is erg jammer. In de eerste plaats omdat het altijd jammer is als je om de paar adressen dezelfde affiche voor het raam ziet hangen. Er zijn weinig affiches zo mooi of zo belangrijk dat ze zoiets overleven. En deze affiches zijn wel erg lelijk. Bovendien moet je er een handleiding bij hebben om te snappen wat er eigenlijk mee wordt bedoeld.

 

Willen de bewoners achter die ramen dat er meer openbare speelpleinen komen? Willen zij dat de toegang tot Plopsaland gratis wordt? Willen zij een zware taks heffen op kinderboeken om lezen te ontmoedigen? Ik heb ergens gelezen dat het erom draait dat kinderen te weinig ruimte hebben om te ravotten, en dat kinderen die ravotten gemiddeld rustiger zijn. Kan zijn. Al vond ik goed dertig jaar geleden al dat ravotten eerder iets dat je deed omdat je ouders dat zo leuk voor je vonden. Maar wat zo ergert aan die affiches, is de arrogantie en de schijnheiligheid van de formulering. “Kinderen willen lopen, spelen, fietsen”. Ineens gaan we doen alsof het voldoende is dat kinderen iets willen of we gaan voor ze aan de slag. Wanneer was dat voor het laatst het geval? Bovendien: kinderen willen lopen, spelen, fietsen. maar kinderen willen ook in hun neus peuteren, belleketrek doen, roken, het sulletje van de klas pesten, snoepen, elkaars zwembroek stelen, en naar Jackass kijken. What’s the point?

 

Omdat ik krenterig voor de “free” optie van blogdotcom heb gekozen, verschijnen hier rechts reclameboodschappen. Ik kan daar niets aan doen. Ze passen ook niet altijd bij mij. “Tips om vrouwen te versieren” staat er vaak op. Wel, ik kan u nog gemakkelijker leren hoe u een Hummer moet uit elkaar halen en weer in elkaar schroeven. En nu staat er een link naar een website met een keuze van meer dan 150 kattenkrabpalen. Ik wil hierbij laten weten dat kattenkrabpalen niet werken. Zet een krabpaal en vier zetels in uw woonkamer en wacht af welk van de vijf objecten straks onaangeroerd zal zijn door kattennagels.

Ik dacht er al een tijdje over na om hier een nieuwe ‘rubriek’ te openen naast de columns en de bemoeial, maar vond geen geschikte titel. Tot ik gisteren ontdekte dat Lewis Black en ik een sterrenbeeld delen en hij zegt daarover het volgende:

“For those of you who believe in such things, my birth date makes me a Virgo, the sign of the anal-retentive. The sign kind of sucks, really, and I don’t know i fit has helped or hindered me, but I am sure the stars do more than twinkle.”

(Nothing’s Sacred, Lewis Black)

Vandaar de naam van de nieuwe rubriek: Annalen. Bedankt, heer Black.

(ga ook eens naar lewisblack.net)

(alstublieft) 

Wij zijn nog de kwaadsten niet maar: op ’s lands wegen heersen ergernis, afgunst en nijd. Als ik trouwens nog één keer iemand ‘koning auto’ hoor zeggen, vervang ik diens voortanden met plezier door twee versleten ontstekingskaarsen. Wat ons bij het onderwerp verkeersagressie brengt. Daar is onlangs onderzoek naar gebeurd. Door de Responsible Young Drivers. En de resultaten zijn donderdag bekendgemaakt ter gelegenheid van de Nationale Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer.

Nu is dat niet van aard om mij meteen in een staat van verrukking te brengen. Ik hou niet zo van die Responsible Young Drivers. Waarschijnlijk zijn die Drivers stuk voor stuk fijne jonge mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar dat verlaat ze prompt op het moment dat ze een woordvoerder moeten kiezen. Als we op televisie iemand uit die groep zien opdraven, is het keer op keer een overgehaargolfde fils-à-papa met een foute trui die ons verbaast door te demonstreren dat je ook het Nederlands ‘posh’ kunt laten klinken. Ik hou ook niet zo van die Dagen Van. Dat er een Nationale Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer bestaat, impliceert dat hoffelijkheid op andere dagen slecht is bepaalde regio verwacht wordt. Maar op 5 april doet de hele natie er dus aan. Het lijkt er ook op te wijzen dat we het 364 dagen per jaar met die hoffelijkheid niet zo nauw hoeven te nemen. Ik zie het al voor mij: een stuurhaantje die op het zebrapad een hoogbejaard koppel de pas afsnijdt, door omstanders terecht wordt gewezen en luid uitroept dat het ‘verdomme toch zeker niet de Nationale Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer is of wat!’. Zo gaat het altijd. Vroeger was alle geweld zinloos maar nu hebben we het Zinloos Geweld uitgevonden en blijkt het grootste deel van het geweld al bij al nog enige zin te hebben. Er is een Dag van de Klant dus moet je niet zeuren als je op andere dagen van het jaar wordt bediend door een norse zelfstandige die zijn slaaptekort op u wil botvieren. Maar daar zou ik het dus niet over hebben.

Ik hou wel van die verkeersenquête, die de grote en kleine ergernissen in het verkeer heeft blootgelegd. Er wordt altijd zoveel aandacht geschonken aan de grote calamiteiten op de weg. Als er op de E40 een snoever met tweehonderd per uur wordt geflitst, staat het ’s anderendaags in de krant. Als er iemand in een drukke straat drie minuten dubbel geparkeerd staat, niet. Terwijl die wellicht voor meer ergernis zorgt dan Kevin met zijn vers getunede Subaru Impreza tussen Aalst en Erpe-Mere. Ik zal het eens uitleggen.

Eerst Kevin. mwoaaAA… zoef! Dat was Kevin. Die is zo voorbij. En nu de dubbelparkeerder.

U rijdt rustig van het werk naar huis. Het was een prettige dag op het werk en u heeft niet eens in de gaten dat u inderdaad slechts 30 kilometer per uur rijdt in een zone 30. Ineens zakt uw snelheid tot 0 per uur. U steekt uw hoofd uit het zijraampje en merkt dat een zevental auto’s voor u wordt genegocieerd over het gebruik van de weg. Er staat een auto dubbel geparkeerd en iedereen die daar voorbij wil moet even op de linkerkant van de weg en zenuwachtig lachen naar de tegenligger die op zijn remmen gaat staan. Dan is het eindelijk aan u en de tegenliggers, die nu pas doorhebben waar die plotse vertraging vandaan kwam, zijn vastberaden om hun schade in te halen. Terwijl er achter u een moegetergde tweeverdiener luid begint te toeteren, komen de tegenliggers u dus zo snel tegemoet dat u moet wachten tot er verderop ook in die richting eentje dubbel parkeert. U geeft een flinke dot gas en rijdt met een boog om de eerste dubbelparkeerder heen. Verderop moet u ineens heel hard op uw remmen gaan staan want een tegenligger ramt u bijna frontaal omdat hij uitwijkt voor een dubbelparkeerder en uw snelheid onderschat. Dat komt: u rijdt geen 30 kilometer per uur meer. Als u op dat moment uw gemoedstoestand moest omschrijven, dan zou u van enige ergernis gewagen. Goed, u rijdt verder tot het eerste verkeerslicht. Dat staat op rood. Het kruispunt staat al aardig vol. Twee auto’s van het kruisend verkeer aarzelen even maar rijden toch nog het kruispunt op net als het voor hen oranje wordt. U ziet het al aankomen. U zet de autoradio uit omdat Simon & Garfunkel net iets te soft klinken bij wat u zal te zien krijgen. Het wordt groen en de twee flurken van daarnet staan net voor u en ze lachen beteuterd naar u. Foutje. U kunt er helaas niet door. Niet door? Dat zullen we nog wel eens zien. Als de tweede auto aarzelend wat achteruit rijdt, ontstaat er een ruimte waar een Smart perfect door kan. U vlamt vooruit. De verschrikte blikken en plotse uitwijkmanoeuvres herinneren er u aan dat u niet met een Smart rijdt maar met een Audi 100. Maar u raakt erdoor! En bereikt de overkant nog voor het echt erg rood wordt voor u.

Vooral wat die ene chauffeur met zijn middelvinger heeft gedaan, zorgt ervoor dat u nu niet meer geërgerd bent, maar frustraties opkropt waarbij vergeleken deze van een eunuch tijdens de opendeurdag van een harem in het niets verdwijnen. Tijdens het korte stukje autosnelweg dat u elke dag gebruikt, en dat nu een lang stuk is wegens file, wordt u een ietsiepietsie nijdiger omdat er een veel te jonge meid in een veel te grote sportkar de file voorbijsteekt op de pechstrook. Sterker nog, als u even verderop uw uitrit heeft bereikt, moet u nog even wachten omdat er een andere pechstrookracer voorbij wil.

Dan komt u eindelijk thuis, amper een uur te laat, en omdat u vertraagt om zo zonder brokken uw oprit te nemen, laat een ongeduldige chauffeur achter u zijn lichten knipperen. U stopt. Trekt de sleutel uit het contact. Terwijl uw wagen alle verkeer de weg verspert, stapt u uit en met opgestroopte mouwen gaat u die knipperlul even vragen of hij soms u moest hebben. En dan gaat het soms mis.

Laten we dus met zijn allen proberen om zo weinig mogelijk ergernis te veroorzaken. Niet omdat Kevin dan sneller voorbij kan. Maar gewoon omdat het gezelliger wordt voor allemaal. En leg die krant nu maar opzij, het is al tien seconden groen.

 

(iets ingekort wegens te lang) verschenen in De Standaard op zaterdag 7 april 2007 

 

      

          

 

Er is nogal wat te doen omtrent een trap die Jean-Marie Pfaff verkocht aan een zwarte tuinman op Barbados. Het zou een racistisch geïnspireerde schop zijn geweest volgens de enen, een normale reflex van een voormalige voetballer volgens de anderen. Er is in ieder geval erg veel om te doen en ik had er in zeven haasten al een begin van column over geschreven vanochtend. Nu hoor ik dat de reacties binnenstromen bij de kranten en dat er morgen nogal veel over in De Standaard zal staan… zonde dus dat ik daar zaterdag nog mee zou komen aandraven. Maar ook zonde van die column, vandaar dus:

Als een doelman een week lang de kranten haalt in verband met een welgemikte trap, dan gaat het negenennegentig kansen op honderd om een doelpunt dat hij niet heeft kunnen verhinderen. Iets te lang voor op een tegeltje, maar, u zal het ermee eens zijn, een uitspraak waartegen weinig in te brengen valt. Die ene kans op honderd moet dan wel van ver of dichtbij iets met Jean-Marie Pfaff te maken hebben. Tegelijk ex-doelman en niettemin de enige doelman die iedereen kent, tegelijk een man met het hart op de tong én op de juiste plaats, tegelijk hansworst en filosoof. Ook iemand die mensen die het in onze maatschappij niet gemakkelijk hebben een warm hart toedraagt, zoals blijkt uit zijn streven om zijn schoonkinderen van de straat te houden door ze in huis te nemen.

Mocht u het verhaal hebben gemist, dan hoop ik dat uw vakantie in Kazachstan is meegevallen, en breng ik u graag op de hoogte van de feiten. Jean-Marie Pfaff was ook met vakantie, zij het dan op Barbados, en verkocht daar een tuinman een trap voor zijn kont omdat die het voetbad aan het schrobben was, juist op het moment dat Pfaff daar zijn voeten een beurt wilde geven. Dat zijn geen manieren, daarover zijn we het wellicht allemaal eens en ‘de Jean-Marie’ verdient dan ook een gepaste straf in de lijn van een trap onder zijn eigen kont en zonder krullen naar bed. Maar er zijn er die zulk onnozel gedrag een diepere betekenis toedenken. De tuinman in kwestie is een zwart personeelslid van het luxehotel waar de Pfaffs verbleven en VTM heeft die scène zondagavond uitgezonden in kleur, en bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen hebben ze dat gezien. Daar heet het ineens dat wat Jean-Marie Pfaff deed typisch wangedrag was van een rijke blanke tegenover een arme zwarte en prompt ging een brief richting Brasschaat om de doelman op het matje te roepen en een andere naar Vilvoorde om VTM terecht te wijzen. Waarmee het centrum meteen een paar clichés op een rijtje zet. Eén: de tuinman was een zwarte en dus zal hij wel arm zijn, en de schop van Pfaff  is fout omdat de tuinman zwart is en bijvoorbeeld niet omdat Pfaff een steenrijke toerist is en de tuinman een tuinman. Zulk een houding getuigt ook al niet van veel respect voor de getroffen tuinman. Voor mijn part was het de broer van de eigenaar van het hotel, dat had toch ook gekund, die nu eenmaal graag met zijn handen in de aarde zit, en voor zijn plezier het bloemenperk bij de voetendouche wat aan het bijknippen was. Maar het Centrum ziet het gebeurde en weet het meteen: had die tuinman daar niet zo stomweg zwart zitten te wezen, hij had nooit een schop van Pfaff gekregen.

Terwijl er hier zo veel heikele kwesties aan de orde zijn die duidelijk wijzen op bewuste of onbewuste discriminatie van mensen met een andere huidskleur, gaat uitgerekend de enige instantie die dat aan de kaak kan stellen zich een beetje belachelijk maken om de kranten te halen. Want, zo ging het verder, Jean-Marie Pfaff heeft een voorbeeldfunctie en “iemand die op televisie komt voor een miljoen kijkers zou beter twee keer nadenken”. Alweer twee keer de bal mis getrapt.

Ten eerste, en dit is toch niet onbelangrijk voor lezers met jonge kinderen: Jean-Marie Pfaff heeft géén voorbeeldfunctie. Jean-Marie Pfaff is een lieve, warme mens die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen – ongeacht haar oorsprong – en qua vader; schoonvader, echtgenoot en grootvader gooit hij waarschijnlijk hoge ogen, maar een voorbeeld mag hij nooit worden. Mocht iemand Jean-Marie Pfaff als voorbeeld nemen, dan moet die dringend tot de orde worden geroepen en tijdelijk uit de samenleving worden verwijderd tot hij tot betere inzichten is gekomen. Met iemand die zich spiegelt aan de Pfaffs, en zeker aan de Pfaffs zoals we hen kennen uit De Pfaffs, gaat het mis. Wie zich spiegelt aan Bumba uit Bumba zal het verder schoppen in onze maatschappij dan wie zich spiegelt aan een Pfaff.

Ten tweede, en dit is toch niet onbelangrijk voor VTM: als Jean-Marie Pfaff het type was geweest dat twee keer nadacht, dan hadden we De Pfaffs natuurlijk nooit gehad. Mocht het Centrum in de voorbije afleveringen van De Pfaffs een voorbeeld vinden van Jean-Marie die twee keer nadenkt, dan hebben ze daar vast de dvd’s met outtakes bekeken.

Heeft u gezien hoe die tuinman daar stond? Licht door zijn knieën voorovergebogen, zijn achterste ferm naar achteren gestoken? Ik weet niet of u wel eens een handleiding voor scenarioschrijven heeft gelezen of een fan bent van de films waar Jean-Marie Pfaffs graag naar mag kijken, maar ik wist ook wel waar die voet van Pfaff heen ging. En die trap was er vast ook gekomen als dat achterste vastzat aan een nog rijkere Amerikaanse hotelgast, en die stond dan zo omdat hij op zoek was naar zijn golfballetje in plaats van naar bladluis. Elkaar de broek aftrekken in het zwembad of op billen schoppen, dat lijkt me typisch haantjesgedrag van het genre dat ik mij in de coulissen van de Gumball Rally best kan voorstellen, en hoe lang duurt het nog eer we Pfaff in die rol te zien krijgen. Pas op, dit is geen pleidooi voor het schoppen van rijke stinkerds. Per slot van rekening zal je het altijd zien dat hij zich boos omdraait en dan blijkt het Snoop Dogg te zijn.

(bijna verschenen in De Standaard)