STADEUS cybert!

Dat klinkt allemaal erg proper, maar het reglement schiet uiteraard schromelijk tekort. Iedere tante Kaat kan u vertellen hoe je de hardnekkigste vlekken maakt met een mengsel van koffiegruis, tomatensap (vers!), cola en chocolademousse. Ingrediënten die de gouverneur in al zijn toegeeflijkheid zomaar toelaat, zelfs op de meest carnavaleske dagen. Niet in een handige spuitbus te verkrijgen, akkoord, maar wie zich de moeite getroost om een barak op wielen in vrolijke kleuren te beschilderen en zich te verkleden in de geit van Yves Leterme, vindt ook wel de tijd om een grote hoeveelheid van het goedje te brouwen en het vervolgens te stockeren in enkele van die handkanonnen die des zomers zo in trek zijn rond zwembaden. 

Kortom, het zal me daar een zootje worden en dat is jammer, want ik hou van propere feesten. Zo’n uitje waarna je prompt onder de douche moet en je kleren met de kaasschaaf weer toonbaar moet maken, aan mij is dat al lang niet meer besteed. 

Ondertussen is het dat alcoholverbod dat vele wenkbrauwen doet fronsen en eerlijk gezegd, ik heb de mijne al voor minder gefronst. Historisch gezien is carnaval toch niets anders dan die ene grote braspartij waaraan iedereen deelneemt omdat het vanaf ’s anderendaags vasten geblazen is? Allen aan de zuip, lieden, maar: geniet met mate! Ergens denk ik dat zulke slogans in het begin van de geschiedenis van het carnaval op weinig bijval konden rekenen. Ze werden geuit door moraalridders die meteen door de carnavalisten in elkaar werden getimmerd, aan elkaar genaaid en onder hoongelach op hinkende karren over de kasseien werden voortgetrokken. Zo is trouwens ooit die traditie van de praalwagens begonnen. 

Alcohol en carnaval gaan niet samen, hoor ik nu en dat is vreemd genoeg niet het carnaval dat ik mij herinner. De waarheid is dat alcohol en carnaval even onafscheidelijk zijn als konijn en pruimen, even sterk met elkaar verbonden als peper en zout. 

Alcohol is toch het enige aanvaardbare excuus voor het bestaan van carnavalsstoeten? Volwassen mensen die zich in hilarische kostuums hullen en zich overgeven aan foute dansbewegingen op protserige praalwagens, terwijl anderen een fortuin uitgeven om zich tot prins te laten kronen en vervolgens met een hoed in de vorm van een overreden kip het jaar volmaken… Dat je zoiets doet, dat valt te begrijpen. Maar dat je zoiets doet als je nuchter bent? Brengt dat geen zorgen mee? 

Als je met foto’s van zo’n stoet wordt geconfronteerd, kon je tot vandaag nog altijd zeggen: ja maar, hier was papa een heel klein beetje zat. Kinderen getroost, reputatie gered en hup, weer klaar voor een goed jaar. Maar wat als iedereen je zo aan de gang ziet en weet: ‘Verdomme, en die hansworst is ook nog eens bloednuchter!?’ Jobs zullen sneuvelen, gezinnen zullen als confettibommen uiteenspatten en Steve Stevaert zal in zijn volgende carnavalsreglement het heikele probleem aanhalen van het herinvoeren van de schandpalen. Zeg dan niet dat ik het gezegd heb. Maar ik zeg het maar.