Friday, December 14, 2007

Close, closer… closed?

Het spijt me als u mij een van de voorbije dagen vruchteloosheeft proberen te bellen, of als u in de kou en in de regen voor mijn deurheeft gestaan. Ik was gewoon in tijdnood geraakt. Het is niet zozeer omdat iknog wat vrije dagen had op te nemen, dat ik mij in mijn woonst had verschanst.Een gewone rekenoefening lag hiervan aan de basis. Ik zag op de kalender dat december al was ingezet, en nam het aantal dvd’s in ogenschouw dat ik me ditjaar heb aangeschaft. Nu waren dat er niet zo gek veel, maar het baarde mijtoch zorgen. Het aantal uren dat mij restte van 2007 was namelijk net ietsminder dan het aantal uren aan extra’s die ik nog helemaal niet had bekeken. Enom die extra’s nu onbekeken te laten, daar vind ik die schijven nu toch nog echt wat te duur voor.

De geneeskunde en de entertainmentindustrie spelen volgens mij onder één hoedje. Mensen worden almaar ouder. Maar dat moet ook wel, met al die bonussen en extra’s. Vroeger had je in pakweg anderhalf uur een film gezien, tegenwoordig duurt dat een half uur langer als je de alternative endings er bij rekent en zelfs het dubbele van die tijd als je voor de grap eens de Hebreeuws gedubde versie met Arabische ondertitels laat passeren.

Ik ben dan maar mijn schade beginnen inhalen, vandaar die kleine oogjes en die langgerekte geeuw af en toe. Het ergste is nu achter derug, denk ik, maar ik ben er nog lang niet. En nieuwjaar komt er aan!

Masterclass van Hans Teeuwen is natuurlijk een briljante film, heerlijk was dat, maar ik heb zelfs geen seconde gezien van die interviews en de making of die op de tweede dvd staan. Van Seinfeld heb ik wel alles gezien, maar ik sta vast nog enkele uren commentaren en geschrapte scènes achter. Van Green Wing had ik de geschrapte scènes wél gezien, want ik herinner me nog hoe ik dacht dat het gewoon een andere aflevering was. Maar Lady Macbeth of Mtsensk. Heb ik daar nu die documentaire van bekeken? Of was er geen extra die toont hoe je die titel uitspreekt? En die verzameldoos van AC/DC… Heb ik daar nu echt alles van gezien? Daar stonden geloof ik ergens zelfs de plechtige communie van Angus Young en een strafstudie van Bon Scott op. Berlin Alexanderplatz. Dat duurt dan al een etmaal en dan lappen ze er doodleuk nog twee uur research bij. Ex-drummer. Zat daar geen compleet boek bij!?

Ik ben ineens heel erg blij dat ik geen dvd aan de Sint had gevraagd. Blij dat ik geen kinderen heb, want volgens mij staan er op die dvd’svan Plop ook nog eens uren extra’s. Ze moeten toch ergens blijven met die trailers voor andere hits van Studio 100.

Zoals gezegd: als ik het nu opnieuw bereken, red ik het net. Als u nog even wacht met aanbellen. Tenzij u mij helpt bij het doorhakken van een knoop. En wel deze. Want met Close Encounters of the Third Kind heb ik het gewoon moeilijk. Ik was dertien in zevenenzeventig, maar om de een of andere reden heb ik die film nog nooit gezien. Kan gebeuren. Brengen ze dat ding nu uit in een klasseermap met de oorspronkelijke bioscoopversie, een special edition die in 1981 al eens is uitgebracht en een director’s cut uit 1998. Ik vraag me af wie die twee vorige heeft gecut achter de rug van de Spiel maar dit even terzijde. Ik dacht altijd dat die director’s cut het bedrag was dat de regisseur met een film verdiende, maar soit. In welke volgorde moet ik die films nu bekijken? Of bekijk ik alleen maar die derde versie? Dan heb ik verdorie nog altijd die oorspronkelijke film niet gezien! Er steekt een handleiding bij die uitlegt wat de verschillen zoal zijn tussen die versies. In die special edition zit een shot waarin een schaduw over de auto van ene Roy glijdt. Toch een belangrijk element van spanning, me dunkt. Maar ik zal het missen als ik de eerste dvd bekijk. Een persconferentie waarop journalisten antwoorden eisen van de overheid zat in de originele film, is er uit geflikkerd voor de special edition en er later weer ingepleurd door de regisseur voor zijn director’s cut. Ja, nu weet ik het ook niet meer. En dan zit er op dvd drie ook nog eens een documentaire die in 1977 werd gemaakt. Extra. Weet je wat? Ik denk dat ik die maar eens oversla.

(verschenen in De Standaard op zaterdag 15 december 2007)

Posted by Geert at 21:22:42 | Permalink | Comments (1) »

Sunday, December 2, 2007

Stijlcode voor den zatlap

Zelf heb ik er nooit veel mee op gehad. Ik had er zelfs een grondige hekel aan toen ik zeven was, en met bezems voortgestuwd door een onstuitbare samenzwering van tantes, verkleed als een squaw in het feestgedruis werd losgelaten. En ik heb het opgezocht: squaws droegen niet eens lippenstift! 

Bij mij houdt het op bij het downloaden, in een zotte bui, van Er staat een paard in de gang. Maar ik zet nederig een stap achteruit want: carnaval is nog steeds alaaf en kicking in België. Tenminste, de kranten schrijven er graag over. Als er iets te melden is, natuurlijk. En dat was nu net het geval in Limburg. Gouverneur Steve Stevaert heeft een modelreglement voor carnavalsstoeten laten ontwerpen en de gemeentebesturen mogen dat gratis en naar believen toepassen als de maskers en de schmink weer uit de kast komen. Opvallend daarbij is dat alcohol en scheerschuim worden geweerd tijdens de stoeten. Alcohol omdat mensen er dronken van worden indien verkeerd aangewend, en scheerschuim omdat mensen er vieze vlekken van op hun kleren krijgen, ook indien verkeerd gebruikt. Er gaan zelfs stemmen op dat er geen confetti mag worden gegooid omdat dit in de haren en kleren van onschuldige voorbijgangers blijft kleven.

Dat klinkt allemaal erg proper, maar het reglement schiet uiteraard schromelijk tekort. Iedere tante Kaat kan u vertellen hoe je de hardnekkigste vlekken maakt met een mengsel van koffiegruis, tomatensap (vers!), cola en chocolademousse. Ingrediënten die de gouverneur in al zijn toegeeflijkheid zomaar toelaat, zelfs op de meest carnavaleske dagen. Niet in een handige spuitbus te verkrijgen, akkoord, maar wie zich de moeite getroost om een barak op wielen in vrolijke kleuren te beschilderen en zich te verkleden in de geit van Yves Leterme, vindt ook wel de tijd om een grote hoeveelheid van het goedje te brouwen en het vervolgens te stockeren in enkele van die handkanonnen die des zomers zo in trek zijn rond zwembaden. 

Kortom, het zal me daar een zootje worden en dat is jammer, want ik hou van propere feesten. Zo’n uitje waarna je prompt onder de douche moet en je kleren met de kaasschaaf weer toonbaar moet maken, aan mij is dat al lang niet meer besteed. 

Ondertussen is het dat alcoholverbod dat vele wenkbrauwen doet fronsen en eerlijk gezegd, ik heb de mijne al voor minder gefronst. Historisch gezien is carnaval toch niets anders dan die ene grote braspartij waaraan iedereen deelneemt omdat het vanaf ’s anderendaags vasten geblazen is? Allen aan de zuip, lieden, maar: geniet met mate! Ergens denk ik dat zulke slogans in het begin van de geschiedenis van het carnaval op weinig bijval konden rekenen. Ze werden geuit door moraalridders die meteen door de carnavalisten in elkaar werden getimmerd, aan elkaar genaaid en onder hoongelach op hinkende karren over de kasseien werden voortgetrokken. Zo is trouwens ooit die traditie van de praalwagens begonnen. 

Alcohol en carnaval gaan niet samen, hoor ik nu en dat is vreemd genoeg niet het carnaval dat ik mij herinner. De waarheid is dat alcohol en carnaval even onafscheidelijk zijn als konijn en pruimen, even sterk met elkaar verbonden als peper en zout. 

Alcohol is toch het enige aanvaardbare excuus voor het bestaan van carnavalsstoeten? Volwassen mensen die zich in hilarische kostuums hullen en zich overgeven aan foute dansbewegingen op protserige praalwagens, terwijl anderen een fortuin uitgeven om zich tot prins te laten kronen en vervolgens met een hoed in de vorm van een overreden kip het jaar volmaken… Dat je zoiets doet, dat valt te begrijpen. Maar dat je zoiets doet als je nuchter bent? Brengt dat geen zorgen mee? 

Als je met foto’s van zo’n stoet wordt geconfronteerd, kon je tot vandaag nog altijd zeggen: ja maar, hier was papa een heel klein beetje zat. Kinderen getroost, reputatie gered en hup, weer klaar voor een goed jaar. Maar wat als iedereen je zo aan de gang ziet en weet: ‘Verdomme, en die hansworst is ook nog eens bloednuchter!?’ Jobs zullen sneuvelen, gezinnen zullen als confettibommen uiteenspatten en Steve Stevaert zal in zijn volgende carnavalsreglement het heikele probleem aanhalen van het herinvoeren van de schandpalen. Zeg dan niet dat ik het gezegd heb. Maar ik zeg het maar.



Verschenen in De Standaard op zaterdag 1 december 2007.
Posted by Geert at 22:23:15 | Permalink | Comments (1) »