STADEUS cybert!

Twintig seconden. Langer heb ik Koen vrijdagavond niet aan de lijn gehad. Het was meer dan voldoende. In die twintig seconden slaagde Koen erin zich voor te stellen, mij te informeren over het werk dat hij deed en zijn appreciatie ervan, het doel van zijn telefoontje kort te omschrijven en mij aan het eind vriendelijk te melden dat ik hem niet van dienst kon zijn. Professionalisme voor gevorderden.

Het ging ongeveer zo. ‘Hallo, ik ben Koen en ik werk voor dataverwerkingsbedrijf Huppeldepup. We zijn bezig met een belangrijk consumentenonderzoek en daarom zou ik graag enkele vragen stellen aan een persoon uit uw gezin tussen de 17 en 34 jaar oud.’ Ik overwoog de mogelijke antwoorden en besloot eerlijk te blijven. ‘Dat zal moeilijk zijn’, vertelde ik hem, ‘want hier woont niemand tussen de 17 en de 34.’

‘O’, bracht Koen er snel en amper teleurgesteld uit. ‘Pardon voor het storen dan.’

Klik. Over naar de volgende.

Koen heeft er geen idee van hoezeer zijn telefoontje mij van de wijs heeft gebracht. Niet onmiddellijk, natuurlijk. Aanvankelijk was ik zelfs blij. Niet huppelend-blij of hoera-blij, maar toch: een telemarketeer die zélf de verbinding verbreekt en dan nog zo snel, dat hoort bij de zeldzame momenten die een mens koestert. Meestal doe je er een kwartier over om uit te leggen dat je geen tijd hebt en als je niet uitkijkt heb je in die korte tijd al de eerste drie vragen beantwoord.

Mijn blijdschap sloeg evenwel vlug om in een vervaarlijk naar depressies neigende rotbui. Ik vroeg mij af wat ik had misdreven, waardoor ik onherroepelijk regelrecht uit de consumentenwereld was gestoten. Koen had er geen twijfel over laten bestaan dat ik een interessantere mens zou zijn gebleken als ik tussen de 17 en de 34 was geweest. Of als er iemand tussen de 17 en de 34 jaar bij mij had gewoond. Dat laatste zegt mijn moeder ook altijd. Maar die belt me daar niet speciaal voor op.

Bezorgd ging ik mijn activiteiten van de voorbije week na. Mijn draadloze telefoon was stuk en ik heb meteen een nieuwe gekocht. Gelijk twee cadeautjes gekocht voor jarige vrienden. De dvd’s van Green Wing, Saxondale en Berlin Alexanderplatz heb ik me zonder aarzelen aangeschaft. Maar bij Amazon, dus dat weten ze hier niet! Stom!

Ik had toch iedere dag pak ‘em beet twee maaltijden bereid en genuttigd. Zo’n kaakslag voor de secundaire sector kon ik dan toch niet zijn? En toch, met mij wilde Koen geen gesprek. Ik had zin om hem terug te bellen. Ik was desnoods bereid om over mijn leeftijd te liegen. Alles was beter dan deze aanfluiting. Maar ik wist niet eens meer zeker of Huppeldepup wel de correcte naam was van zijn dataverwerkingsbedrijf.

’s Anderendaags geen beterschap. Ellende alom. Zwartkijken. Ik probeerde mij Koen voor te stellen na zijn dagtaak. Dan ging hij wellicht naar huis en je kunt er donder op zeggen dat daar wél een persoon tussen de 17 en 34 jaar oud op hem wacht. Snoeper. Wat zei hij dan tegen hem of haar?

‘Vandaag had ik er weer zo één.’

‘Wat? Eén zonder 17-34?’

‘Ja!’

En dan zo’n beetje gemeen zitten gniffelen, zeker. Pestkoppen.

Niets kon me opmonteren tijdens de volgende dagen. Iedereen bleef wel vriendelijk tegen me, maar niettemin, ik was uit de boot gevallen en dat liet ik me niet zomaar uit het hoofd praten.

Ik overweeg om mij terug te trekken onder de bruggen van Parijs, maar ja, dan rij ik daar vast met de Thalys heen en dat is toch redelijk blasé voor een verstotene. Ik groet de zwerver bij de ingang van de Delhaize met iets meer overtuiging dan voorheen, omdat ik een band voel. Hij voelt de band niet, tenminste, hij houdt net als op andere dagen zijn bekertje voor me op, alsof ik niet zojuist een verschoppeling onder de verschoppelingen ben geworden. Ik vraag zijn naam en hij haalt zwijgend zijn schouders op. Zover zal het dus nog komen. Dat ik schouderophalend mijn naam vergeet.

Koen, als je dit leest, bel terug. Als ik vijf minuten tijd heb, zal ik zeker een kwartiertje op je vragen antwoorden.

Verschenen in De Standaard op zaterdag 6 oktober 2007.