Barbara Dex en de soldaten
(Ik was iets te uitvoerig geweest en er moesten weer enkele regels uit… Deze column verscheen licht ingekort en uitstekend geredigeerd in De Standaard maar dit is de originele versie - vanaf heden kladversie genaamd…)
Barbara en de gemoedsrust van de soldaat
Ik had gisteren te doen met Barbara Dex. Niet letterlijk, wel te verstaan, want de zangeres en ik hebben elkaar nog nooit ontmoet. Maar ze kwam ongewild ter sprake in een artikel in deze krant over het vocale entertainment dat onze jongens in den vreemde ter beschikking wordt gesteld. Ik rakel het verhaal even op want ik weet niet waar u gisteren uithing.
Het Ministerie van Landsverdediging stuurde Roxane, de zingende taart uit Antwerpen, naar de Belgische blauwhelmen in Libanon. Vermoedelijk om te zien hoe ze zouden reageren als ze daar echt in een heikele situatie terecht zouden komen. Tijdens de kerstperiode zou Tanja Dexters dezelfde rol al hebben vervuld, ware het niet dat ze in haar act het paaldansen bedrijft en iemand aan Defensieminister André Flahaut had uitgelegd wat dat behelsde. Op de valreep moest Tanja Dexters thuisblijven. Ik weet niet goed hoe het toen is opgelost, ze hebben geloof ik Luc Caals in de plaats gestuurd, in ieder geval, rellen bleven uit.
Maar minister Flahaut moet toch geschrokken zijn van de reacties. “Uit respect voor de vrouwen op het thuisfront” had hij Tanja Dexters teruggefloten, paal en al, en ongewild kwam hij uit dat verhaal als een kruising tussen een seut en een moraalridder die uit een klooster was gezet wegens een beetje te zuur. Meteen besloot hij keihard terug te slaan en de wentelende teef Roxane naar de gevarenzone te sturen. Toen onderzoek aan het licht bracht dat zij het grootste deel van haar optredens op de grond doorbrengt en er van een paal dus geen sprake kon zijn, werd ze met een kaki string en een bustier uit tentzeil op de vlieger gezet. Dat kon, want ze had een gaatje tussen optredens in restaurant De Bitterpeeën en in de kunsthumaniora van Borgerhout. Volgende week is ze trouwens van de partij in Afghanistan, in een wat naïeve poging om Osama Bin Laden toch nog uit zijn grot te lokken.
Maar ik zou het hebben over Barbara Dex, die juist niet als geheim wapen is ingezet. Minister Flahaut had namelijk, en kennelijk alweer uit respect voor de vrouwen op het thuisfront, nagelaten om de familie te melden dat Roxane in Libanon van jetje zou geven. Waarom de minister uit respect voor de vrouwen op het thuisfront niet gewoon eens iets doet aan dat rare kapsel, daar komen we later op terug. Maar goed, Roxane trad dus stiekem op voor onze jongens en de vrouwen thuis zijn nu uitermate bezorgd in welke toestand zij de soldaten heeft achtergelaten. Er was weinig verbeelding voor nodig om te begrijpen waarop een soldatenvrouw aanstuurde toen ze deze krant verontwaardigd liet weten dat ’soldaten die al drie maanden te velde zijn van de minister misschien beter Barbara Dex hadden gekregen dan Roxane’.
Dat vond ik zo erg voor Barbara Dex. Want de onbeschofte vrouw van het thuisfront liet er weinig twijfel over bestaan. Een optreden van Roxane laat een van huiselijk seksueel vertier verstoken krijgsman achter als een hulpeloos slachtoffer van zijn aangezwengeld libido. Na een optreden van Roxane doet een soldaat geen oog meer dicht, en wordt hij dagenlang geplaagd door visioenen van wulpse wichten in weinig verhullende gewaden, gezeten op briesende paarden en met lederen wapentooi over hun borsten gespannen. Of weet ik veel waar blauwhelmen aan het front zoal over fantaseren. In ieder geval, een leger vol bewaarders van de vrede moet daar in een mum van tijd zijn omgeturnd tot een bende ontroostbare seksslaven die al ineenkrimpen als ze er getuige van zijn dat de vlag wordt gehesen.
Hoe anders was het volgens de soldatenvrouw geweest als Barbara Dex op Libanon was losgelaten. Dan waren de gedachten van diezelfde van lusten verstoken jongens nog tijdens het optreden weggedreven naar de meer veilige behoeften van: straks verder werken in de hof, de kelder opnieuw witten en zo snel mogelijk na thuiskomst de gemiste uitzendingen van Sporza bekijken.
Ik ben meteen de woorden Barbara en Dex gaan googelen en, dames thuisfronters, ik zou daar toch allemaal niet zo zeker van durven zijn. De instant werking van een karikatuur als Roxane, van wie mij nu gelukkig geen lied te binnen schiet, valt misschien niet te onderschatten. Maar Barbara Dex kon zelfs in haar meest volumineuze dagen een knipoog trekken dat menig paar mannenknieën in een reflex tegen elkaar deed knikken. Dat ze tijdens het Eurovisiesongfestival optrad in het viltje waarin normaal haar microfoon werd verpakt, sprak toch ook tot de verbeelding. Vandaar dat ik hier een lans breek voor Barbara Dex. Die mij nog nooit tot tuinieren heeft aangezet. Het vuur van Roxane blussen met Barbara Dex, dat lukt nooit. De enige die de aangerichte schade daar kan herstellen, is de minister zelve. Voor Libanon is het te laat maar Afghanistan kan nog worden gered. Stuur hem na de bisnummers het podium op en laat hem een medley brengen van Frans Bauer. De gedachten van de soldaten zullen nooit zo snel zijn teruggekeerd naar de tuin, de kelder en Sporza.
(verschenen in De Standaard op zaterdag 5 mei 2007)
