In Amerika gaan na de schietpartij op Virginia Tech weer (enkele) stemmen op om de vrijheid van wapendracht daar toch enigszins terug te schroeven. Tegenstanders daarvan argumenteren dat er misschien minder doden waren gevallen als enkele van de belaagde studenten gewapend waren geweest. Los daarvan is het ook niet ondenkbaar dat er minder doden waren gevallen als Cho Seung-hui niet zo gemakkelijk aan die geweren was geraakt. Maar dat is muggenziften, schijnt het.
Overal in het land duiken de blauwgele affiches met de slogan “Kinderen willen lopen, spelen, fietsen…” op. Dat is erg jammer. In de eerste plaats omdat het altijd jammer is als je om de paar adressen dezelfde affiche voor het raam ziet hangen. Er zijn weinig affiches zo mooi of zo belangrijk dat ze zoiets overleven. En deze affiches zijn wel erg lelijk. Bovendien moet je er een handleiding bij hebben om te snappen wat er eigenlijk mee wordt bedoeld.
Willen de bewoners achter die ramen dat er meer openbare speelpleinen komen? Willen zij dat de toegang tot Plopsaland gratis wordt? Willen zij een zware taks heffen op kinderboeken om lezen te ontmoedigen? Ik heb ergens gelezen dat het erom draait dat kinderen te weinig ruimte hebben om te ravotten, en dat kinderen die ravotten gemiddeld rustiger zijn. Kan zijn. Al vond ik goed dertig jaar geleden al dat ravotten eerder iets dat je deed omdat je ouders dat zo leuk voor je vonden. Maar wat zo ergert aan die affiches, is de arrogantie en de schijnheiligheid van de formulering. “Kinderen willen lopen, spelen, fietsen”. Ineens gaan we doen alsof het voldoende is dat kinderen iets willen of we gaan voor ze aan de slag. Wanneer was dat voor het laatst het geval? Bovendien: kinderen willen lopen, spelen, fietsen. maar kinderen willen ook in hun neus peuteren, belleketrek doen, roken, het sulletje van de klas pesten, snoepen, elkaars zwembroek stelen, en naar Jackass kijken. What’s the point?
