Balen onderweg
Wij zijn nog de kwaadsten niet maar: op ’s lands wegen heersen ergernis, afgunst en nijd. Als ik trouwens nog één keer iemand ‘koning auto’ hoor zeggen, vervang ik diens voortanden met plezier door twee versleten ontstekingskaarsen. Wat ons bij het onderwerp verkeersagressie brengt. Daar is onlangs onderzoek naar gebeurd. Door de Responsible Young Drivers. En de resultaten zijn donderdag bekendgemaakt ter gelegenheid van de Nationale Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer.
Nu is dat niet van aard om mij meteen in een staat van verrukking te brengen. Ik hou niet zo van die Responsible Young Drivers. Waarschijnlijk zijn die Drivers stuk voor stuk fijne jonge mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar dat verlaat ze prompt op het moment dat ze een woordvoerder moeten kiezen. Als we op televisie iemand uit die groep zien opdraven, is het keer op keer een overgehaargolfde fils-à-papa met een foute trui die ons verbaast door te demonstreren dat je ook het Nederlands ‘posh’ kunt laten klinken. Ik hou ook niet zo van die Dagen Van. Dat er een Nationale Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer bestaat, impliceert dat hoffelijkheid op andere dagen slecht is bepaalde regio verwacht wordt. Maar op 5 april doet de hele natie er dus aan. Het lijkt er ook op te wijzen dat we het 364 dagen per jaar met die hoffelijkheid niet zo nauw hoeven te nemen. Ik zie het al voor mij: een stuurhaantje die op het zebrapad een hoogbejaard koppel de pas afsnijdt, door omstanders terecht wordt gewezen en luid uitroept dat het ‘verdomme toch zeker niet de Nationale Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer is of wat!’. Zo gaat het altijd. Vroeger was alle geweld zinloos maar nu hebben we het Zinloos Geweld uitgevonden en blijkt het grootste deel van het geweld al bij al nog enige zin te hebben. Er is een Dag van de Klant dus moet je niet zeuren als je op andere dagen van het jaar wordt bediend door een norse zelfstandige die zijn slaaptekort op u wil botvieren. Maar daar zou ik het dus niet over hebben.
Ik hou wel van die verkeersenquête, die de grote en kleine ergernissen in het verkeer heeft blootgelegd. Er wordt altijd zoveel aandacht geschonken aan de grote calamiteiten op de weg. Als er op de E40 een snoever met tweehonderd per uur wordt geflitst, staat het ’s anderendaags in de krant. Als er iemand in een drukke straat drie minuten dubbel geparkeerd staat, niet. Terwijl die wellicht voor meer ergernis zorgt dan Kevin met zijn vers getunede Subaru Impreza tussen Aalst en Erpe-Mere. Ik zal het eens uitleggen.
Eerst Kevin. mwoaaAA… zoef! Dat was Kevin. Die is zo voorbij. En nu de dubbelparkeerder.
U rijdt rustig van het werk naar huis. Het was een prettige dag op het werk en u heeft niet eens in de gaten dat u inderdaad slechts 30 kilometer per uur rijdt in een zone 30. Ineens zakt uw snelheid tot 0 per uur. U steekt uw hoofd uit het zijraampje en merkt dat een zevental auto’s voor u wordt genegocieerd over het gebruik van de weg. Er staat een auto dubbel geparkeerd en iedereen die daar voorbij wil moet even op de linkerkant van de weg en zenuwachtig lachen naar de tegenligger die op zijn remmen gaat staan. Dan is het eindelijk aan u en de tegenliggers, die nu pas doorhebben waar die plotse vertraging vandaan kwam, zijn vastberaden om hun schade in te halen. Terwijl er achter u een moegetergde tweeverdiener luid begint te toeteren, komen de tegenliggers u dus zo snel tegemoet dat u moet wachten tot er verderop ook in die richting eentje dubbel parkeert. U geeft een flinke dot gas en rijdt met een boog om de eerste dubbelparkeerder heen. Verderop moet u ineens heel hard op uw remmen gaan staan want een tegenligger ramt u bijna frontaal omdat hij uitwijkt voor een dubbelparkeerder en uw snelheid onderschat. Dat komt: u rijdt geen 30 kilometer per uur meer. Als u op dat moment uw gemoedstoestand moest omschrijven, dan zou u van enige ergernis gewagen. Goed, u rijdt verder tot het eerste verkeerslicht. Dat staat op rood. Het kruispunt staat al aardig vol. Twee auto’s van het kruisend verkeer aarzelen even maar rijden toch nog het kruispunt op net als het voor hen oranje wordt. U ziet het al aankomen. U zet de autoradio uit omdat Simon & Garfunkel net iets te soft klinken bij wat u zal te zien krijgen. Het wordt groen en de twee flurken van daarnet staan net voor u en ze lachen beteuterd naar u. Foutje. U kunt er helaas niet door. Niet door? Dat zullen we nog wel eens zien. Als de tweede auto aarzelend wat achteruit rijdt, ontstaat er een ruimte waar een Smart perfect door kan. U vlamt vooruit. De verschrikte blikken en plotse uitwijkmanoeuvres herinneren er u aan dat u niet met een Smart rijdt maar met een Audi 100. Maar u raakt erdoor! En bereikt de overkant nog voor het echt erg rood wordt voor u.
Vooral wat die ene chauffeur met zijn middelvinger heeft gedaan, zorgt ervoor dat u nu niet meer geërgerd bent, maar frustraties opkropt waarbij vergeleken deze van een eunuch tijdens de opendeurdag van een harem in het niets verdwijnen. Tijdens het korte stukje autosnelweg dat u elke dag gebruikt, en dat nu een lang stuk is wegens file, wordt u een ietsiepietsie nijdiger omdat er een veel te jonge meid in een veel te grote sportkar de file voorbijsteekt op de pechstrook. Sterker nog, als u even verderop uw uitrit heeft bereikt, moet u nog even wachten omdat er een andere pechstrookracer voorbij wil.
Dan komt u eindelijk thuis, amper een uur te laat, en omdat u vertraagt om zo zonder brokken uw oprit te nemen, laat een ongeduldige chauffeur achter u zijn lichten knipperen. U stopt. Trekt de sleutel uit het contact. Terwijl uw wagen alle verkeer de weg verspert, stapt u uit en met opgestroopte mouwen gaat u die knipperlul even vragen of hij soms u moest hebben. En dan gaat het soms mis.
Laten we dus met zijn allen proberen om zo weinig mogelijk ergernis te veroorzaken. Niet omdat Kevin dan sneller voorbij kan. Maar gewoon omdat het gezelliger wordt voor allemaal. En leg die krant nu maar opzij, het is al tien seconden groen.
(iets ingekort wegens te lang) verschenen in De Standaard op zaterdag 7 april 2007
