De zak van Sinterklaas
Eerst en vooral: er is geen reden tot paniek. Ga niet meteen op zoek naar politieagenten of veiligheidspersoneel als er jong grut tussen de rayons rent en het hele warenhuis aldus bij elkaar gilt: “Mam! Mam! Die ouwe met zijn rare baard heeft mij tegen zich aan getrokken!” De kans is dezer dagen groot dat het geen pedofiele aanslag betreft. We zijn immers heel dicht bij het Sinterklaasfeest aangekomen. Dat kun je zien aan de talrijke kerstversieringen in de winkeletalages.
In Nederland slaan alle ouders ongeveer NU aan het rijmen en dichten. Sinterklaas brengt dan bijvoorbeeld een elektrische trein, en dan hoort daar een briefje bij van de Sint in de trant van: ‘En tenslotte voor kleine Stijn/Hier, een elektrische trein’. Of zijn broertje krijgt, heel hip, een popje, en hoort dan: ‘En tot slot voor onze Kobe/Een Barbie met haar garderobe’. Die traditie kennen wij helaas niet. Wij hebben dan weer Lindsay en K3. Niet dat wij de hele Sinterklaastraditie overboord gooien. Maar vind in deze woelige tijd nog maar eens een pantoffel bij de schoorsteen met een raap of een wortel. Vind nog maar eens een schoorsteen! De tijden veranderen en dat doen ze ook voor middenstandsheiligen, die het vandaag niet gemakkelijk hebben. Die arme Kerstman wordt elk jaar opnieuw door de Amerikanen Alaska uitgetrapt en de wereld rondgestuurd op een krakkemikkige slede, van waaruit hij wekenlang enkel uitzicht heeft op de kont van een rendier. En dat in een maand waar vrijwel nergens ter wereld sneeuw ligt. Je wenst het geen hond toe, maar een heilige moet tegen een stootje kunnen. En dan Sinterklaas. De ouwe heeft zijn biografie niet mee. Een Turkse migrant die renteniert aan de Spaanse kust, dat moet welhaast afgunst wekken. Vandaar dat we de goedheilige man nog steeds geen comfortabele reis met de hogesnelheidstrein gunnen, maar hem schaamteloos met zijn stramme botten een boot op stouwen, samen met een beschimmeld paard en een stuk of wat anciens van de Black & White Minstrel Show. Vroeger waren de kinderen bang van Zwarte Piet. Nu dat niet meer mag, weten ze niet goed wat ze aanmoeten met de Sint zelf. Wij wisten niet beter. Onze ouders hadden altijd wel een uitleg klaar en konden ons van alles wijsmaken. O ja, wij geloofden zelfs dat Nicole en Hugo écht hadden kunnen winnen in Dublin. Maar stel je de Sint voor: een oudere man die zijn gezicht verbergt, rond baggert in een jurk, door schoorstenen gluurt en opzichtig met zijn staf loopt te pronken. Een confrontatie met zo iemand moet toch anders uitdraaien voor een generatie die in onschuld is opgegroeid en een generatie die Guido Belcanto heeft gekend. Tel daarbij een stel nerveuze ouders, die door de plotse vrieskou al op de tippen van hun tenen lopen en niet veel op hebben met een vermomde kerel die van op zijn troon gratuit kwakkels de lucht in stuurt van het genre: “Als Gustje echt zo goed zijn best heeft gedaan op school, en als hij echt zo braaf is geweest, dan krijgt hij van de Sint vast en zeker die gsm met hoogwaardige videocapaciteiten en een belwaarde van € 25,00 inbegrepen”. Dan krijg je herrie. Zwitsers houden niet van herrie. Zwitserse klazen doen er alles aan om ophef te vermijden. Daar hoog tussen de veilige bergen heeft een vereniging van sinterklazen in Zürich beslist dat haar leden geen kinderen meer op de knie mogen nemen. Dit heeft niets te maken met de reuma van die klazen. De honderd hulpheiligen geven hiermee toe aan verzoeken en eisen van ouders. Tegelijk nemen ze hiermee het zekere voor het onzekere en vermijden ze dat de Zwitserse wacht een klaas bij de baard vat en hem een in de kerker gooit op beschuldiging van pedofilie. Het is ons niet bekend of Zwarte Piet in Zürich nog wel mag insinueren dat weerbarstige kinderen met zijn zak in aanraking komen, maar het zou ons verbazen mochten stoute kinderen er als vanouds van de roede kunnen krijgen. En wat doet België? Een korte rondvraag bevestigt onze ergste vermoedens: wij hebben helemaal geen klaaswetgeving! De bakermat van Child Focus en de eerste de beste Nikolaas kan onze kinderen bepotelen en betasten alsof hij ervoor is opgeleid. Straks is Marc Dutroux de enige die daar in het zwaarbewaakte gevang van Aarlen zit zonder lange witte baard. Aan de kinderen hun oren trekken? Niets dat het een Sint verbiedt! Neuze-neuze doen? Wie zal hem tegenhouden! Paardje laten rijden op de knie van klaas? Wij kunnen de onverlaat geen strobreed in de weg leggen! Vergeet terroristische aanslagen en milieurampen! Ons land is niet eens voorbereid op de intocht van Sinterklaas. En we hebben niet eens meer een week. Als u maar niet zegt dat u niet gewaarschuwd was. (deze column verscheen in De Standaard op woensdag 30 november 2005)
