Kevin redt de wereld
Ik heb te doen met Kevin. Let wel, beste lezer, dat ik hiermee niet bedoel dat er iets moois bloeit tussen ons. Ik heb met hem te doen in de betekenis dat ik me zorgen over hem maak. En was ik daar eerder op gekomen, dan had dat u alvast één paragraaf gescheeld. Ik las dat het gat in de ozonlaag wat groter is geworden boven onze wijk. Dus vroeg of laat moet iemand erachter komen dat zulks de schuld van Kevin is. En zal ik er dan zijn om hem te beschermen tegen de woedende menigte? Zal ik zijn toekomst kunnen verzekeren, ondanks het leed dat hij onze buurt heeft berokkend?
Het zit zo: Kevin woont sinds een paar maanden in ons appartementsgebouw. Daar is hij door zijn ouders in een studio gedropt om in de stad te studeren, als een vogeltje dat te vroeg uit het nest is getrapt. Nou, dat zit Kevin dus niet mee. De meest elementaire beginselen van samenleven met mensen die je dialect niet beheersen, zijn hem voor zijn gedwongen vertrek van de haard immers niet medegedeeld.
Niet dat ik hem ’s nachts zachtjes hoor huilen. Ik zie het aan kleine dingen. Hij wordt bijvoorbeeld in de war gebracht door onze stadsgebruiken. U moet zich de ontreddering van Kevin voorstellen toen hij voor het eerst met een plastic zakje etensresten in de afvalkerker van ons flatgebouw kwam. Een grote oranje bak! Twee grote grijze bakken! Drie grote blauwe bakken! Die dag bleek dat Kevin niet kan lezen, want de syndicus van het gebouw heeft een betrekkelijk eenvoudige handleiding der bakken op een A4′tje op de deur gekleefd. Maar dat mocht niet baten. Paniek brak uit en van pure consternatie is hij die dag overgeschakeld op zijn geheel eigen systeem van afval sorteren. In grote trekken komt het erop neer dat hij zijn vuilnis in of rond de afvalcontainer kiepert waar hij het dichtste bij staat.
Ik verdenk hem ervan soms, in een goedmoedige bui, langs de afvalkerker binnen te komen, de verpakking van zijn eten bovenop onze vuilniszakken te gooien en al kauwend in de lift te stappen. Zolang wij Kevin zien kauwen, zijn wij gerust. Iedereen hier herinnert zich nog die nacht dat hij de hal heeft ondergekotst. Trouwens, alles is beter dan zijn gulle gewoonte om op uitgaansavond de wanden van de lift met tabak en marihuana te bekleden, of het zou moeten zijn dat die geur daar gewoon hangt omdat hij er een joint heeft opgestoken. Maar dat zou al te bar zijn, in een rookvrij gebouw.
De vuilnismannen van deze stad staken wel eens, en komen dan met klachten over te veel werk en te weinig centen. Wij weten wel beter. Het is allemaal de schuld van Kevin. De vuilnismannen zijn hem stilaan een ettertje beginnen vinden. Als ze bij ons de container met zakken restafval in de laadbak kieperen, kunnen ze met een beetje verbeelding de week van Kevin reconstrueren aan de hand van de smurrie die hij tussen de reglementaire zakken heeft geprakt. Ofwel moeten ze een stapel papierwerk opstellen omdat hij stadsvreemde vuilniszakken gebruikt. De naam van de stad staat zeer duidelijk op onze vuilniszakken vermeld en er zijn zelfs zakken in omloop met een foto van de burgemeester, voor analfabeten. Maar het is goedkoper voor Kevin om tijdens het weekend bij mama een vuilniszak te stelen, en vergeet het niet: hij leest onze taal niet en vergeet dat de naam van zijn West-Vlaamse honk erop vermeld staat. Dat zien de vuilnismannen niet graag want die moeten maar van één stad de naam kunnen onthouden en daar moet Kevin geen lachertje van maken.
Kortom, Kevin is geen leuke buurman. Als ik kon kiezen, ruilde ik hem vandaag nog in voor zotte Francis, die heden vrijkomt na zeventien jaar cel omdat hij in 1988 zijn hele appartementsgebouw heeft uitgemoord met een pas gescherpt kleurpotlood. Toch probeer ik het voor hem op te nemen, en bedenk dan welke positieve drijfveren ik Kevin zou kunnen toeschrijven om hem te redden uit de handen van briesende buren. Dan zeg ik vast dat hij het allemaal doet voor de werkgelegenheid. Per slot van rekening is er niemand in ons gebouw die meer doet om de poetsvrouw werk te bezorgen. Of dacht u dat hij die kots zelf had weggedweild? Neen, zo is Kevin niet gebriefd. Hij heeft van zijn bikkelharde en genadeloze ouders allicht geen dweil meegekregen. Die slingert nog ergens in het ouderlijke huis, naast zijn manieren.
Mijn buurvrouw vertelt boos dat die Kevin zich nergens aan stoort. Dat hij al die dingen doet en laat omdat hij een asociale vlegel is, die denkt dat de zon uit zijn reet schijnt en dat wij allemaal maar op de wereld zijn gezet om achter zijn rug zijn klussen op te knappen. Maar dat is onzin. Zulke Kevins wonen hier niet.
(column Tegen beter weten in, verschenen in De Standaard op 9 februari 2005)
